ბა−ბუ, რაც კი პენ−სი−ა−ზე
გახ−ვე−დი და სახლ−ში ზი−ხარ;
გუ−ლის წნე−ვას რომ უ−ჩი−ვი.
ი−ვარ−ჯი−შე თუ კა−ცი ხარ.

აი, ა−სე - ერ−თი, ო−რი...
მი−დი, ბა−ბუ, მი−დი, ძვე−ლო!
მინ−და, კი−დევ დიდ−ხანს, დიდ−ხანს
ი−ცო−ცხლო და იდღეგრძელო.

მაგრად უნ−და მყავ−დე ბა−ბუ,
მწამს, ა−ღიდ−გენ ჯანმრ−თე−ლო−ბას;
და−გა−ვი−წყდა?! ჩემს ქორ−წილ−ში,
რომ დამ−პირ−დი თამადობას?!

ბებო ამ−ბობს, - ბა−ბუაო,
ბრძე−ნი−ა−ო შე−უცვ−ლე−ლი!
მი−დი, ბა−ბუ, მაშ, ცხოვ−რე−ბას,
ვაჟ−კა−ცუ−რად გა−უ−ძე−ლი!