ხომალდს მიჰყვება თოვლის მადონა

ხო−მალდს მიჰყ−ვე−ბა თოვ−ლის მა−დო−ნა
და ყვა−ვი−ლე−ბი გი−ი−ა−დო−ნა.
შენთ−ვის გა−ეკ−რა ჯვარ−ზე ი−ე−სო,
სუ−ლო, ჭა−ობ−ზე უნოტი−ე−სო.
ი−დუ−მა−ლი−ა ჩვე−ნი სე−რო−ბა
და ღა−მე−ე−ბის ალ−მა−ცე−რო−ბა,
რომ ოც−ნე−ბე−ბი ცე−ცხლით გა−ლე−სო,
სუ−ლო, იმ ცეცხ;ზე უმ−ხურ−ვა−ლე−სო.
დღე−თა სი−ნა−ზე−სე−დე−ბა კორ−ძი...
ე−სე არს სისხ−ლი, ე−სე არს ხორ−ცი
და ი−დუ−მა−ლი ლოც−ვა ბა−გი−სა,
სუ−ლო, ლაჟ−ვარდ−ზე უს−პე−ტა−კე−სო.
ვარსკვ−ლა−ვი ი−გი - ფიქრ−თა სა−გა−ნი -
ერ−თი უმ−რავ−ლეს ვარსკვ−ლავ−თა−გა−ნი,
ა−ელ−ვარ−დე−ბა ცა−ზე ო−დეს−მე,
სუ−ლო, დე−მონ−ზე უ−ბო−რო−ტე−სო!