ედარებოდა შეშლილს
მა−შინ სტო−ვებ−და ყვე−ლას და ყო−ველს
და, ფე−ე−რი−ულ ალ−ში მცუ−რა−ვი,
ე−და−რე−ბო−და შეშ−ლილ ბეთ−ჰო−ვენს,
და−უნ−დო−ბე−ლი და მომ−დუ−რა−ვი.
და მი−დი−ო−და უ−ბე−დურ ქარ−ში,
რა ი−ყო ქა−რი ერ−თა−დერ−თისთ−ვის,
სამგ−ლო−ვი−ა−რო მან შექმ−ნა მარ−ში,
რომ წყევლა-კრულვა ეთქ−ვა ღმერ−თისთ−ვის.
და, ფე−ე−რი−ულ ალ−ში მცუ−რა−ვი,
ე−და−რე−ბო−და შეშ−ლილ ბეთ−ჰო−ვენს,
და−უნ−დო−ბე−ლი და მომ−დუ−რა−ვი.
და მი−დი−ო−და უ−ბე−დურ ქარ−ში,
რა ი−ყო ქა−რი ერ−თა−დერ−თისთ−ვის,
სამგ−ლო−ვი−ა−რო მან შექმ−ნა მარ−ში,
რომ წყევლა-კრულვა ეთქ−ვა ღმერ−თისთ−ვის.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
 |
„რა ვქნისა“ ციხე ავაგეხალხური |
 |
ლოცვისთვისგალაკტიონ ტაბიძე |
|
პოეტსგალაკტიონ ტაბიძე |
|
სიკვდილო, სიცოცხლისადახალხური |
|
უცებ შემკრთალი ღამეგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
 |
ბალი, ბავშვები და ჩიტებინესტან კუპრავა |
 |
შეგონებამანანა კაკაჩია |
|
ონავრებიმანანა კაკაჩია |
 |
მატყუარა ხოჭონუნუ ჯანელიძე |
 |
სასამართლონათია დაშნიანი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
 |
ჩემო კარგო ქვეყანავ, რაზედ მოგიწყენია!..ილია ჭავჭავაძე |
 |
მე სული ჩემი ფეშქაშადბესიკი |
 |
სოფლისა წესი ასეავაჟა–ფშაველა |
|
წუხელი, ღამით ქარი დაჰქროდაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ზღარბილუარა ჭანტურია |
