ხო−ჭომ ფრთე−ბი მო−ი−ხა−ტა
და და−ტო−ვა ყვე−ლა სახ−ტად,
თქვა: _ მამშ−ვე−ნებს კოპ−ლე−ბი,
ნუ შეჰ−კა−რით კო−პე−ბი.
ა−წი ხო−ჭო კი ა−რა,
მე ვარ ჭი−ა−მა−ი−ა,
და დღე−ი−დან ა−მინ−დი
გი−თხრათ, ჩე−მი ვა−ლი−ა!
მაგ−რამ უ−ცებ ცი−დან
წა−მო−ვი−და წვი−მა,
და−უს−ვე−ლა ხო−ჭოს
მო−ხა−ტუ−ლი ფრთე−ბი,
გა−ა−ცა−ლა სულ მთლად
სა−ღე−ბა−ვის ფე−რი.
ხო−ჭოს მატყუა−რას,
სხვი−სი ფე−რის მპა−რავს,
რა−ღა უნ−და ექ−ნა,
მტვერს და−უ−წყო ქექ−ვა.
და თქვა: _ ი−სევ მი−ჯობს,
შე−ვე−ფა−რო ღრი−ჭოს!