რომელი საათია?

ახ−ლა, რა თქმა უნ−და, ძლი−ერ გვი−ა−ნა−ა.
გულ−ში მწუ−ხა−რე−ბამ ღა−მე გაათია…
მა−ინც არ მას−ვე−ნებს მწა−რე სი−ნა−ნუ−ლი -
რო−მე−ლი სა−ა−თი−ა? რო−მე−ლი სა−ა−თი−ა?

ვდგე−ვარ ფან−ჯა−რას−თან, ღა−მე არ უცვ−ლე−ბა,
მთე−ლი შე−მოდ−გო−მა თავ−ზე და−მა−თი−ა.
ახ−ლა მხოლდ სა−მი ი−ყოს, შე−იძ−ლე−ბა?
რო−მე−ლი სა−ა−თი−ა? რო−მე−ლი სა−ა−თი−ა?

სა−მის, შე−იძ−ლე−ბა, ა−რის მე−სა−მე−დი,
მაგ−რამ გა−ი−ხე−დავ, მა−ინც წყვდი−ა−დი−ა,
კი−ვის სად−გი−რი−დან ზა−რი მე−ცა−მე−ტე -
რო−მე−ლი სა−ა−თი−ა? რო−მე−ლი სა−ა−თი−ა?

ფიქრ−ში გახ−ვე−უ−ლა ბნე−ლი დე−რე−ფა−ნი,
ღა−მის მე−ეტ−ლე რომ ვე−ღარ და−ა−ტი−ა.
ი−სევ ნერ−ვი−უ−ლად რე−კავს ტე−ლე−ფო−ნი, -
რო−მე−ლი სა−ა−თი−ა? რო−მე−ლი სა−ა−თი−ა?

ღმერ−თო, რო−გორ მოხ−და, წვი−მა მო−სის−ხა−რი
თით−ქოს შე−უ−წყვე−ტი კუპ−რის ნა−კა−დი−ა,
ა−ღარ გა−თენ−დე−ბა ღა−მე სა−ზი−ზღა−რი!
რო−მე−ლი სა−ა−თი−ა? რო−მე−ლი სა−ა−თი−ა?

ი−ყო შარლ ბოდ−ლე−რი: “მწა−რე და ძვირ−ფა−სი
თრო−ბის სა−ა−თი−ა, ღვი−ნის სა−ა−თი−ა!”
ა−სე იძ−ლე−ო−და პა−სუხს შე−კი−თხვა−ზე -
რო−მე−ლი სა−ა−თი−ა?