ილაპარაკეთ

ჩემ−ზე ჰყვე−ბი−ან
ა−თას ამ−ბავს,
რამ−დენ ა−რა−კებს,
მა−ცა−ლეთ ცო−ტა,
ჭორ-მართალში
სუ−ლი მო−ვითქ−ვა,
ი−ლა−პა−რა−კეთ, ჩე−მო კარ−გო,
ი−ლა−პა−რა−კეთ,
იქ−ნებ სა−ერ−თოდ
ლა−პა−რა−კის ჟი−ნი მო−იკ−ლათ.
ზე−გა−ნის თავ−ზე
სულმ−წყურ−ვა−ლე
პეშ−ვით დავხ−რილ−ვარ,
და კორ−წო−ხებ−ში
ფეხ−შიშ−ვე−ლას მაწვიმ-მათოვა;
სა−კუ−თარ თვა−ლით
და−უ−ნა−ხავს თურ−მე ვი−ღა−ცას,
ერთ ღა−მეს რო−გორ
გა−მი−ტა−ცა ღრუ−ბელთ ბა−ტონ−მა.
ღა−მეს ვარსკვ−ლავ−თა
ქა−რა−ვან−ში ახ−ლაც გა−ვა−თევ,
ცა−სა და მი−წას ჩა−ვეხ−ვე−ვი
თავ−და−ვი−წყე−ბით,
ი−ლა−პა−რა−კეთ,
ჩე−მო კარ−გო,
მე ახ−ლაც მიყ−ვარს,
ტრფო−ბის ცე−ცხლით ახ−ლაც ვიწ−ვე−ბი.