მაღ−ლა, ტოტ−ზე ეს−ხა ბა−ლი,
ზედ რჩე−ბო−და ყვე−ლას თვა−ლი,
ნერ−წყვს ყლა−პავდ−ნენ პა−წი−ე−ბი:
-ტო−ტე−ბო, ხართ ქვაწ−ვი−ე−ბი,
ბა−ღის თვა−ლი, თით−ქოს ლა−ლი,
ბა−ლი გვინდა-ტკბი−ლი ბა−ლი!

გა−ი−ხა−რეს ბე−ღუ−რებ−მა,-
ბა−ლი ი−სე ე−გუ−ნე−ბათ,
რომ და−ი−გე−მოვ−ნეს ლხე−ნით,
ი−ჭიკ−ჭი−კეს ოქ−როს ე−ნით.
ბა−ღის თვა−ლი, თით−ქოს ლა−ლი,
ჩი−ტუ−ნებ−მა ჭა−მეს ბა−ლი.

ტი−რის ე−კა, ტი−რის ბე−სო,-
ბე−ღუ−რებ−მა წაგ−ვართ−ვე−სო
ბა−ღის თვა−ლი, თით−ქოს ლა−ლი,
მსხვილ−მარც−ვა−ლა, ტკბი−ლი ბა−ლი.
ცრემლს ღვრის ო−რი ტი−რი−ა,
და−უ−ღი−ათ პი−რი−ა.

ჟღურ−ტუ−ლე−ბენ ბე−ღუ−რე−ბი:
-ჩვენ ნუ−ღარ დაგ−ვემ−დუ−რე−ბით!
ამ ტო−ტე−ბის ტკბი−ლი ძღვე−ნი
ა−რის გა−ნა მარ−ტო თქვე−ნი...
ბა−ღის თვა−ლი, თით−ქოს ლა−ლი,
შეგ−ვერ−გო−სო ტკბი−ლად ბა−ლი.

ბლის ტო−ტებ−მა და−ი−ძა−ხეს:
-ა−მობრ−ძან−დით, თა−ვად ნა−ხეთ!
ბლის კუნ−წუ−ლებს ლა−მა−ზებ−სო
უხ−ვად შე−მოგ−თა−ვა−ზებ−თი.
ბა−ღის თვა−ლი, თით−ქოს ლა−ლი,
დაკ−რი−ფე−თო ტკბი−ლი ბა−ლი.

ზედ რჩე−ბო−და ყვე−ლას თვა−ლი,
კუნ−წუ−ლე−ბად ეს−ხა ბა−ლი.
მი−ა−შუ−რეს ბე−ღუ−რებ−მა,
ბა−ლი ი−სე ე−გუ−ნე−ბათ.
ბა−ღის თვა−ლი, თით−ქოს ლა−ლი,
პა−ტა−რებ−საც ერ−გო ბა−ლი.