ელეგია

წვი−მის წვე−თე−ბი დას−ცუ−რა−ვენ
ფანჯ−რის მი−ნებ−ზე,
ქა−რი ვედ−რე−ბით კა−რებ−თან დგას:
“გა−მი−ღეთ კარი!”
რა ად−რე გაჰქ−რა გა−ზა−ფხუ−ლის
მზი−ა−ნი ჩრდი−ლი,
რა ად−რე გაჰქ−რა ჩე−მი ყრმო−ბა,
ჩე−მი სიზ−მა−რი!
დრო−ო წყე−უ−ლო, სად წა−რი−ღე
ჩე−მი ფიქ−რე−ბი!
დრო−ო ბო−რო−ტო, სად და−მარ−ხე
ოც−ნე−ბა წყნა−რი?
მარქ−ვი, ოჰ, გვე−ლო, რად დაგ−ჭირ−და,
რომ მო−გე−წამ−ლა
ყვა−ვი−ლო−ვა−ნი სიყ−მაწ−ვი−ლე
და ჩე−მი ქნა−რი?
და−ღო−ნე−ბუ−ლი გავც−ქე−რი−ვარ
ცი−სა და−სა−ვალს,
სა−დაც იშ−ლე−ბა მო−ღუ−შუ−ლი .
ღრუ−ბელ−თა ჯა−რი...
ქვი−თი−ნებს ზე−ცა, ქვი−თი−ნე−ბენ
ცა−ცხვის ხე−ე−ბი
და გულ−მოკ−ლუ−ლი ქვი−თი−ნებს და
ქვი−თი−ნებს ქა−რი...
და−მათ−რო−ბე−ლი - რო−გორც ჩე−მი
მო−გო−ნე−ბე−ბი,
წინ მიდ−გას ღვი−ნო, ლა−ლის−ფე−რი
და ძვე−ლი ღვი−ნო...
ვსვამ გა−ნუ−წყვეტ−ლად, ვსვამ, რომ
დავთვ−რე მო−გო−ნე−ბე−ბით,
რომ მეც სა−ზარ−ლად ვიქ−ვი−თი−ნო
და ვიქ−ვი−თი−ნო.
ოჰ, რად მო−მექ−ცა ა−სე უღვ−თოდ
მე ჩე−მი ბე−დი,
რად და−მიმსხვ−რი−ა სიყ−მაწ−ვი−ლის
წრფე−ლი სი−ა−მე...
სა−და−ა ჩე−მი ყვა−ვი−ლე−ბი,
სა−და−ა რწმე−ნა?
ზე−ცავ სას−ტი−კო, მი−პა−სუ−ხე,
მი−თხა−რი რა−მე!