ლო−მი ი−ყო მო−სა−მართ−ლე,
მომ−ჩი−ვა−ნი და−თუ−ნი−ა:
ი−ო−ლი−ა თაფ−ლის ჭა−მა,
მო−პარ−ვა კი რა რთუ−ლი−ა!
ო−რი სკა აქვს დე−და ფუტ−კარს,
ის ყვე−ლა−ზე მშრო−მე−ლი−ა,
ერ−თი ქი−ლა თაფ−ლი ვ−თხო−ვე,
დამკ−ბი−ნა და მო−მე−რი−ა.
გა−ნა მარ−ტო ჩემთ−ვის მინ−და?!
გუ−შინ ბე−ლი გა−მი−ცივ−და,
არ მე−გო−ნა ტყის ყვა−ვი−ლებს
თაფლ−ში თუ არ გა−მიცვ−ლი−და!
ფუტკ−რე−ბის სკა ა−ზუ−ზუნ−და:
ჩვენ გრამ თაფლ−საც ა−ღარ დავთ−მობთ!
ნე−ტავ რო−მელს გა−ა−მართ−ლებს,
მე−ფე ლო−მის სა−სა−მართ−ლო?!.