დი−ლით ად−რე ად−გა და−თო,
მა−მას გაჰყ−ვა ტყე−ში,
მე−რე რა რომ სო−ფელს ა−თოვს,
ბრუნ−დე−ბი−ან შე−შით.
მა−მა უ−თხრა: მო−ი−ცა−დე
შვი−ლო ერ−თი წუ−თით,
შე−შა მოგ−ვაქვს, მაგ−რამ ტყე−ში
დაგრ−ჩე−ნი−ა ქუ−დი.
- ვა−ი მა−მი, შინ რომ მი−ვალთ
არ ე−წყი−ნოს დე−დას,
ქუ−დი ად−რეც და−მე−კარ−გა,
თქმას ვერ გა−ვუ−ბე−დავ.
უ−ცებ ყე−ფა შე−მო−ეს−მათ,
ძლი−ერ გა−უკ−ვირ−დათ,
ბედ−ნი−ე−რი ყურ−შა ყე−ფით
გა−მორ−ბო−და ტყი−დან.
თით−ქოს პატ−რონს გა−უ−ჯავრ−და,
გა−აქ−ნი−ა კუ−დი
და ჩვენს და−თოს მო−უ−ტა−ნა
და−კარ−გუ−ლი ქუ−დი.