თერ−ძი ვა−რო, იკ−ვეხ−ნი−და
კუდ−ფუმ−ფუ−ლა მე−ლი−ა:
- საქ−მე თავ−ზე საყ−რე−ლი მაქვს,
ჯერ არ შემომლევია.

ჩემთან და−დის ცხო−ვე−ლე−ბის
თითქ−მის ნა−ხე−ვა−რი−ა,
ქურ−ქით, თავს რომ ი−წო−ნე−ბენ,
ჩე−მი ნახელავია!

გვიან ღა−მით და−ვამ−თავ−რე
წუ−ხელ ლო−მის შეკ−ვე−თა,
ის ფა−ფა−რი მე შევ−კე−რე,
ამ დი−ლით რომ ეკეთა.

მე შევ−მო−სე თბი−ლი ქურ−ქით
ზამთ−რი−სათ−ვის დათ−ვე−ბი,
სას−კო−ლოდ მე შე−ვუ−კე−რე
კენ−გუ−რუ−ებს ჩანთები.

რასაც მე−ლა იკ−ვეხ−ნი−და,
კურ−დღლებს გა−უ−გო−ნი−ათ,
ამ ცან−ცა−რებს გრძე−ლი ყუ−რი
ტყუ−ლად არ ჰქონიათ.

გაიფიქრეს, ნუ−თუ თა−ვად
ლომ−მა ან−დო ფა−ფა−რი?
- ვ−თხო−ვოთ, კუ−დი შეგ−ვი−კე−როს
თა−ვის კუ−დის სადარი.

მეორე დღეს მე−ლი−ასთან
რი−გი დად−გა კურ−დღლე−ბის,
ყვე−ლას სურ−და დაგრ−ძე−ლე−ბა
პა−წა−წი−ნა კუ−დე−ბის.

მე−ლაკუდას უ−ხა−რი−ა,
ზო−მებს ი−ღებს ხა−ლი−სით,
კუ−დის კერ−ვა რომ არ ი−ცის,
თქვენ გგო−ნი−ათ განიცდის?

ერთ კვი−რა−ში და−ი−ბა−რა
ყურ−პარ−ტყუ−ნა კურ−დღლე−ბი
და სულ ყვე−ლას გა−მო−ა−ბა
მო−ჯღა−ნუ−ლი კუ−დე−ბი.

- არც ი−სე−თი უ−რი−გო−ა! -
ჩურ−ჩუ−ლე−ბენ ჩუმ-ჩუმად.
- არც ი−სე−თი გრძე−ლი ა−რის!
- არც ი−სე−თი ფუმფულა!

მე−ლაკუდა ა−ნუ−გე−შებს:
- ჩე−მი საქ−მის მე ვი−ცი,
კუ−დე−ბი გაქვთ სა−ნა−ქე−ბო,
ყურ−თა შესაფერისი!

ციყვებმა რომ ეს გა−ი−გეს,
უჰ, იმ−დე−ნი ი−ცი−ნეს:
-კუ−დი ა−ბა რა კუ−დია,
თუ ვერ გა−ა−ქი−ცი−ნე?