რო−ცა მე−ტყვი-ა−ვინ−თე−ბი,
რო−ცა მე−ტყვი-ჩავქრები,
ციმ-ციმ, ცი−ცი−ნა−თე−ლას
მინ−და ამ−ბის გამ−ხე−ლა;
შენთ−ვის ვან−თებ ბნელ ღა−მე−ში
მზის ნა−პერწ−კალს პა−წი−ას,
საკ−ვირ−ვე−ლი, მოციმ−ციმე
ტან−საც−მე−ლი მაც−ვი−ა.
თუ−კი გინ−და ჩე−მი ნახ−ვა,
ღა−მით მო−დი, პა−ტა−რავ,
მთვა−რე ზღა−პარს მოგ−ვიყ−ვე−ბა;
-სად ი−ყო და სად ა−რა!
მე−ტყვი:-რა კარ−გი ღა−მე−ა!
შენ კი რო−გორ უხ−დე−ბი!
ვარსკვ−ლა−ვი−ვით ვიციმ−ციმებ,
ხელ−ზე და−გის−კუპ−დე−ბი.
ღა−მე მო−დი, ა−ლი−ონ−ზე
ვაქ−რობ ციცქ−ნა სა−ნა−თებს,
სა−გულ−და−გუ−ლოდ ვი−ნა−ხავ
ჩემს ციმ−ციმა ალ−მა−სებს.
ნება-ნება ცი−ა−გე−ბენ
პა−წა−წი−ნა ლამპ−რე−ბი,
თუ−კი მე−ტყვი, ა−ვინ−თე−ბი,
თუ−კი მე−ტყვი-ჩავქრები!