ია

გა−ზა−ფხულს მოვ−დევ ფეხ−და−ფეხ,
თქვე−ნი ი−ა ვარ პაწი−ა,
სურ−ნელს მო−ვაფრქ−ვევ ველ-მინდვრებს,
ლურ−ჯი სა−მო−სი მაცვი−ა.
ა−მო−ვალ, ავ−ბი−ბინ−დე−ბი,
ლურ−ჯად მოვ−ხა−ტავ ტყის−პი−რებს,
ნუ მომ−წყვეტთ, აქ−ვე დამ−ტო−ვეთ,
თო−რემ დარ−დის−გან ვი−ტი−რებ.
ბუ−ნე−ბის კოხ−ტა შვი−ლი ვარ
და გა−ზა−ფხუ−ლის მეგ−ზუ−რი,,
სი−ცო−ცხლე თქვენთ−ვის მწყური−ა,
თქვენ მო−გიძღ−ვე−ნით ეს გუ−ლი!
ჩემს სიფ−რი−ფა−ნა ფურც−ლებ−ზე
მზის სხი−ვი რო−გორ ალ−მა−სობს,
გა−ზა−ფხუ−ლი რომ მო−გირ−თოთ,
უფ−რო რომ გა−გი−ლა−მა−ზოთ.
ლურჯთ−ვა−ლა მა−ხა−რო−ბე−ლი
თქვე−ნი სი−კე−თით გა−მათ−ბეთ!
თქვე−ნი−ა ეგ სურ−ნე−ლე−ბა!
თქვე−ნი−ა ეგ სი−ლა−მა−ზე!