გა−ლი−ა−ში ცხოვ−რობს მარ−ტოდ,
პა−წა−წი−ნა დათ−ვის ბე−ლი,
მო−იყ−ვა−ნეს ტყი−დან ი−გი,
გა−ყი−ნუ−ლი, - სულ მთლად სვე−ლი,

თოვლ−მა რო−ცა მთა და ბა−რი,
უხ−ვად, თეთ−რად გა−და−პენ−ტა,
დე−და მოკ−ლეს და და−თუ−ჩა,
დარ−ჩა უღ−რან ტყე−ში კენ−ტად.

ბევ−რი, ბევ−რი იზ−ლუ−ქუ−ნა,
ცრემ−ლი ჰყა−რა დი−დი ხა−ნი,
გან−შო−რე−ბის სევ−დამ სძლი−ა,
გულს მო−აწ−ვა კა−ე−შა−ნი,

ი−ძუნ−ძუ−ლა ა−ქეთ ი−ქეთ,
და ფუ−ღუ−რო ნა−ხა ხე−ში,
ლა−დო პა−პამ იქ ი−პო−ვა,
ა−იყ−ვა−ნა ბე−ლი ხელ−ში.

მთელს ზო−ო−პარკს ცრემ−ლე−ბი სდის,
ოხ−რავს მგე−ლი, - ტი−რის სპი−ლო,
ა−ვა−ზაც კი აკ−რუ−სუნ−და,
ლო−მი ბღა−ვის, - „ვა−ი შვი−ლო!“

ვე−ფხვე−ბი და აქ−ლე−მე−ბი
ყვე−ლამ, ვინც კი ბელს შეჰ−ხე−და,
ამშ−ვი−დე−ბენ: „გე−ნაც−ვა−ლე,
ჩვენ ვიქ−ნე−ბით შე−ნი დე−და.“

უგ−ზავ−ნი−ან საჭ−მე−ლებ−სა,
ზებ−რე−ბი და ბა−ჭი−ე−ბი,
ბა−ნა−ნებს არ ი−შუ−რე−ბენ,
მა−კა−კე−ბი - პრან−ჭი−ე−ბი.

სიყ−ვა−რუ−ლი სუ−ფევს ირგვ−ლივ,
მზრუნ−ვე−ლო−ბა მის−ბა−ძი,
სა−ხე−ლიც კი მო−უ−ძებ−ნეს,
და და−არქ−ვეს იმ ბელს „ბა−დი.“

ბავშ−ვებ−მაც კი შე−იყ−ვა−რეს,
ბა−დუ−ნი−ა მუ−რა დათ−ვი,
და ყო−ველ დღე მი−აქვთ მას−თან,
ორ−ცხო−ბი−ლა, შო−კო−ლა−დი.

და მი−ირთ−მევს ჩვე−ნი ბე−ლი,
გა−მოგ−ზავ−ნილ ყვე−ლა ნო−ბათს,
არ ცუღ−ლუ−ტობს და არ ცელ−ქობს,
იმ−სა−ხუ−რებს ცხო−ველთ ნდო−ბას.

ყი−რა−მა−ლა კოტ−რი−ა−ლებს,
აღ−მო−აჩნ−და ცირ−კის ნი−ჭი,
თუ−თუ−ყუ−ში ი−მე−ო−რებს,
ბა−დიაო კარ−გი ბი−ჭი,

რამ−დე−ნი−ა ქვეყ−ნად ბავშ−ვი,
ისე,როგორც ბა−დი ბე−ლი,
მო−ვა−ლე ვართ და−ვეხ−მა−როთ,
გა−ვუ−წო−დოთ ობ−ლებს ხე−ლი.