ტანძია

მიყ−ვარს ეს ე−დემ ა−ღე−ბი,
ეს ჩე−მი ტკბი−ლი ტან−ძი−ა,
ა−სე−თი სამ−შობ−ლოს ქო−ნა,
ყვე−ლასთ−ვის დი−დი გან−ძი−ა.

დი−დი გუ−ლი აქვს და თბი−ლი,
რუ−კა−ზე ძლი−ერ პა−წი−ას,
არ ა−რის მი−სი მო−ძუ−ლე,
ქვეყ−ნად არ−ცერ−თი კა−ცი−ა.

ხალ−ხის შრო−მა და გარ−ჯა კი
ყვე−ლასთ−ვის მი−სა−ბა−ძი−ა,
ა−რა აქვს ჩვენ−თან ად−გი−ლი,
იმ ქართ−ველს, ვინც ზარ−მა−ცი−ა.

უხ−ვი, მდი−და−რი სამ−შობ−ლო,
ყურძ−ნის ზვრე−ბი და ყა−ნე−ბი,
ე−რიც პუ−რა−დი, გუ−ლა−დი,
მიყ−ვარს და ვე−თაყ−ვა−ნე−ბი.