ობელისკი
ო−ბე−ლისკს, თეთ−რი მხრი−დან მო−ტა−ნილს,
ჩვენ შევც−ქე−რო−დით ძა−ხი−ლით: დაგ−მეთ
ეჩ−ვე−ნე−ბო−დათ ქვის თლი−ლი ტა−ნი
ყვე−ლასთ−ვის უ−ცხო და ბნელ ქა−რაგ−მად.
წყა−ლი შა−ვი−ა, რო−გორც მე−ლა−ნი,
შავ წყალ−ზე ყალყ−ზე შედ−გა მე−რა−ნი
და სა−საფ−ლა−ოს მხრი−დან ძე−რა
თავს დასტ−რი−ა−ლებს, ვით ბე−დის−წე−რა.
ჩვენ შევც−ქე−რო−დით ძა−ხი−ლით: დაგ−მეთ
ეჩ−ვე−ნე−ბო−დათ ქვის თლი−ლი ტა−ნი
ყვე−ლასთ−ვის უ−ცხო და ბნელ ქა−რაგ−მად.
წყა−ლი შა−ვი−ა, რო−გორც მე−ლა−ნი,
შავ წყალ−ზე ყალყ−ზე შედ−გა მე−რა−ნი
და სა−საფ−ლა−ოს მხრი−დან ძე−რა
თავს დასტ−რი−ა−ლებს, ვით ბე−დის−წე−რა.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები საქართველოზე
 |
კავკასიის კალთებზელუარა ჭანტურია |
 |
ვაჟკაცსა უნდა უყვარდესხალხური |
 |
ბოშა ქალიანა კალანდაძე |
 |
მოხუცებული ყმაწვილკაცსალექსანდრე ორბელიანი |
 |
საქართველოა ლამაზიშიო მღვიმელი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები საქართველოზე
 |
თბილისურინანა სამხარაძე |
 |
ბეღურები გვასწავლიანმანანა კაკაჩია |
 |
აფხაზეთოხათუნა გულიაშვილი |
 |
დედაო, ნინო!მარი დიერა |
|
შენი ფესვების წყაროდ მაქციენანა სამხარაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები საქართველოზე
|
ბაბუალუარა ჭანტურია |
 |
დილა არის ახალი წლისირაკლი აბაშიძე |
 |
ხმა სამარიდამვაჟა–ფშაველა |
|
მოდი, მოხშირდი, ჭაღარავვაჟა–ფშაველა |
 |
ძველი ქართული ანდაზამურმან ლებანიძე |
