მე ქართ−ვე−ლი ვარ! - გუ−ლი აძ−გერ−და,
სამ−ყა−როს გასც−და ძა−ხი−ლი მი−სი,
მე ქართ−ვე−ლი ვარ და არ მჭირ−დე−ბა,
სი−ტყვა, მი−წა თუ სამ−შობ−ლო სხვი−სი!

მე ქართ−ვე−ლი ვარ,შორით ბანს მაძ−ლევს
კავ−კა−სი−ო−ნის მა−ღა−ლი მთე−ბი,
ამ სა−ო−ცა−რი მშვე−ნი−ე−რე−ბით
ყო−ველ−დღი−უ−რად ვთვრე−ბი და ვტკბე−ბი.

სიყ−ვა−რუ−ლი−ა ჩე−მი სამ−შობ−ლოს,
სა−მო−თხის ბა−ღის და−რი მშვე−ნე−ბა,
სულ მინ−და გულ−ში ჩა−ვიკ−რა ფრ−თხი−ლად,
არ მომ−წყინ−დე−ბა მი−სი ფე−რე−ბა.

მე მდიდა−რი ვარ და არ მაკ−ლი−ა
ა−მა−ყი გუ−ლი, რწმე−ნა, ღირ−სე−ბა,
ამ ლა−მა−ზი ცის,მიწის შემ−ყუ−რეს
სულ მემ−ღე−რე−ბა, სულ მე−ცი−ნე−ბა.

არ და−ვი−ვი−წყოთ ფეს−ვე−ბი ჩვე−ნი,
სი−დან მოვდივართ,საით მივ−დი−ვართ,
ვინ ი−ყო ჩვე−ნი სისხ−ლი და ხორ−ცი,
ვი−სი გო−რის ვართ, ვი−სი ჯი−შის ვართ.

ჩვენ ქარ−თულ გულ−ში, ქარ−თული სისხ−ლით,
ძგერს ცოტ−ნეს გუ−ლი, და−ვი−თის გუ−ლი,
გუ−ლი მებრ−ძო−ლი და მო−მავ−ლისთ−ვის
ბევრ−ჯერ დაჭ−რი−ლი და დადაგუ−ლი.

ა−ვახ−მი−ა−ნოთ, ცას მი−ვაწვ−დი−ნოთ,
ხმა სიყ−ვა−რუ−ლის და გან−თი−ა−დის,
ჩვე−ნი სამ−შობ−ლოს გა−მარჯ−ვე−ბის ხმა,
რომ კვლავ აღვს−დე−ქით, კვლავ გავმთ−ლი−ან−დით.

ნი−კოფ−სი−ი−დან და−რუ−ბან−დამ−დე,
ვხე−დავ, ჩემს მამულს,ისევ აყ−ვავ−და,
ვხე−დავ, ქართ−ველ−თა ჯა−რი უძ−ლე−ვი,
რომ შე−იკ−რი−ბა მ−ცხე−თას, ა−რაგვ−თან.

ეს გა−მარჯ−ვე−ბის სიმ−ღე−რა ის−მის,
გაგვიზაფხულდა,ისევ დაგ−ვით−ბა,
ჩე−მო მა−მუ−ლო, შენ გა−ი−მარჯ−ვე,
დი−დი ხნის ნატვ−რა ქართ−ველთ აგ−ვიხ−და.