ქა−რი ცელ−ქობს, და−ხარ−ხა−რებს,
არე-მარეს ახ−მი−ა−ნებს,
ბალახ-ბულახს ე−ფე−რე−ბა,
ფოთ−ლებს ცა−ში აფ−რი−ა−ლებს.

მოს−ვე−ნე−ბა არ აქვს ერთ წუთს,
ხან იქ ა−რის, ხან კი ა−ქეთ,
გზა−ში რაც კი შე−მოხვ−დე−ბა,
ხელს წა−მოჰკ−რავს, ა−თა−მა−შებს.

რა გი−ჟი−ა, მხი−ა−რუ−ლი,
ყვე−ლას უყ−ვარს ახ−ტა−ჯა−ნა,
ა−გერ ყვა−ვილს და−ე−ტა−კა,
ცხრა მთას ი−ქით გა−ა−ქა−ნა.

არ ს−წყე−ნი−ა ლა−მაზ ყვა−ვილს,
კი ნატ−რობ−და ცა−ში ფრე−ნას,
ნე−ბას მიჰყ−ვა, გაქ−რი−ალ−და,
და−ე−მო−ნა ბე−დის−წე−რას.