რო−ცა ფრთებს შე−ის−ხამს სი−ხა−რუ−ლი,
რო−ცა ყვა−ვი−ლე−ბის ზღვა−უ−რი−ა,
რო−ცა ფე−რად−დე−ბა არე-მარე,
რო−ცა ხვა−ვი−ა−ნი ხმა−უ−რი−ა.

რო−ცა სიყ−ვა−რუ−ლი ყველ−გან ბუ−დობს,
რო−ცა სახ−ლის ფუ−ძე ხა−ლა−სი−ა,
რო−ცა სიტკბოება,თბილი სი−ტყვა
ყვე−ლას გუ−ლის გულ−ზე გვა−ხა−ტი−ა.

მა−შინ გაბრ−წყინ−დე−ბა ეს ქა−ლა−ქი,
დღე აქვს სას−წა−უ−ლად მზე−ნა−თე−ლი.
ყველ−გან და−ფე−ნი−ლან ვარსკვ−ლა−ვე−ბი,
ყველ−გან ან−თე−ბუ−ლან კე−ლაპტ−რე−ბი.

ჩე−მი ჭი−ა−თუ−რა სულ სხვა ა−რის,
რო−გორ გაპ−რან−ჭუ−ლა ქალ−ბა−ტო−ნი,
ეს დღე სხვა−ნა−ი−რად ი−ბა−დე−ბა,
ჯერ რომ არ გექ−ნე−ბათ გა−ნა−გო−ნი.

რო−გორ შე−მოგვ−ყუ−რებს სხივ−ნა−თე−ლი,
მშრო−მე−ლი მარჯ−ვე−ნით გა−ნა−ფე−რი,
გულ−ში მად−ლი−ე−რი თა−სი უდ−გას,
კე−თი−ლი შვი−ლე−ბით გა−ნავ−სე−ბი.

შა−ვი ჭი−ა−თუ−რა სხივთ ნა−თე−ლით,
ფე−რა−დი ფე−რე−ბით ავ−სე−ბუ−ლა,
კარ−გი კა−ცი−თა და კარ−გი ქა−ლით,
მოჩუქურთმებულა,ანთებულა.

რო−ცა ფრთებს შე−ის−ხამს სი−ხა−რუ−ლი,
რო−ცა ყვა−ვი−ლე−ბის ზღვა−უ−რი−ა,
დღე−სას−წა−უ−ლი აქვს მა−შინ ქა−ლაქს,
გარ−შე−მო ფე−რა−დი ხმა−უ−რი−ა.