მე მსურს ვიქ−ცე მტრე−დად,
გა−ვა−პო სივრ−ცე და
ვეწ−ვი−ო ჩემს სო−ფელს,
ვეწ−ვი−ო ფიქ−რე−ბად.
მი−წის სუნთქ−ვად ვიქ−ცე,
ვიქ−ცე ნა−კა−დუ−ლად,
ატ−მის ყვა−ვილს ვ−თხო−ვო,
ვ−თხო−ვო და−მა−ლუ−ლად.
გულ−ში ვარ−დის−ფე−რი
სით−ბო ჩა−მიღ−ვა−როს,
ზე−ცის სი−მაღ−ლე−ზე
იქ−ნებ ა−მიყ−ვა−ნოს.
მინ−და არ დამ−ტო−ვოს
ლა−მაზ−მა ფიქ−რებ−მა,
ზე−ცას რო−ცა ვხე−დავ
გაფ−რე−ნა მინ−დე−ბა.
სივრ−ცე,სივრ−ცე მინ−და
დი−დი უ−სას−რუ−ლო,
სიზმ−რებ−ში და−მი−წყნარ−დი
ჩე−მო სულო,გულო,
ა−ღარ გა−მაწ−ბი−ლო,
ა−ღარ ა−მა−ტი−რო,
ბო−როტს და ცუდ−კა−ცო−ბას
რო−გორ−მე გა−მა−რი−დო!