(შე−მო−დის სანდ−რო ბურ−თით ხელ−ში)

-ეხ,რა კარ−გად ვი−თა−მა−შე,
ვბურ−თა−ობ და დავხ−ტუ−ნავ,
არც ლექ−სე−ბის სწავ−ლა უნ−და,
არც ა−თამ−დე თვლა უნ−და.

გა−დახ−ტი და გა−ი−ქე−ცი,
აქეთ-იქით,ჩქარ-ჩქარა,
სი−მარ−დე−ში ვერ მა−ჯო−ბებს,
ვერც კურ−დღე−ლი ნა−ცა−რა.

(შე−მო−დის მე−ზობ−ლის გო−გო ნა−ნა)

-რა−ტომ ბაღ−ში არ ი−ყა−ვი,
ი−ცი დღეს რა ვის−წავ−ლე?
კარ−გი ლექ−სი რომ გვას−წავ−ლის
სი−კე−თეს და სი−მართ−ლეს.

(ი−ცინის სანდ−რო)
-აუჰ,დედა რა მომხ−და−რა?!
ლექ−სი და−უს−წავ−ლი−ა,
დი−დი რა−მეც და−მი−ხე−დეთ
მეტიჩარას,პრან−ჭი−ას.

-კი−დევ ი−ცი,დღეს რა ვნა−ხე?
თუ−თი−ყუ−ში ლა−მა−ზი.
სულ გალობდა,ჭახჭახებდა,
ჩვენც დაგ−ვი−წყო თა−მა−ში.

ა−თამ−დე თვლა ხომ ვის−წავ−ლე,
სულ და−გითვ−ლი შენს თი−თებს,
აბა,ხელები მაჩ−ვე−ნე,
დათვ−ლა სულ არ მა−ში−ნებს.
(ხე−ლებს გა−მოს−ტა−ცებს)

-ამ პრან−ჭი−ას და−მი−ხე−დეთ,
თმა კიკინას,ტირიას.
თუ ეგ−რე გა−ე−ჯიბ−რე,
ჩვენ მე−ზო−ბელ მი−რი−ანს.

მი−რი−ან−მა კი−თხვაც ი−ცის,
წერს კი−დევაც ლა−მა−ზად,
ზღაპ−რებს თვი−თონ−ვე გვი−კი−თხავს
გა−მოთქ−მით და თა−მა−მად.

-მირიანი?ის ხომ ჩვენ−ზე
გა−ცი−ლე−ბით დი−დია,
მთე−ლი ხუ−თი წლით უფ−რო−სი,
თერთ−მე−ტი წლის ბი−ჭი−ა.

-თერტ−მე−ტი წლის,თერთ−მე−ტი წლის,
თქვი რას ნიშ−ნავს თერთ−მე−ტი?
ა−რა−ფე−რიც შენ არ ი−ცი,
ბა−ქი−ა ხარ,ჩერჩეტი.

-ბა−ქი−ა ვარ?აბა,ერთი
და−ვით−ვა−ლო მის−მი−ნე,
თვლა დღეს ბაღ−ში დავის−წავ−ლე,
კარ−გი ყუ−რით მის−მი−ნე.(თვლის ა−თამ−დე)

სულ მა−ლე კი მეც სკო−ლა−ში,
დე−და−ე−ნას გა−დავშ−ლი ,
და ა−რა−ვის არ და−ვუთ−მობ
პირ−ვე−ლო−ბას სწავ−ლაში.