ჩე−მო ლა−მა−ზო ქვე−ყა−ნავ,
ოქ−როს სხი−ვე−ბით ნა−ხა−ტო,
ჯა−დოს−ნურ ფერად-ფერებით,
დე−დო−ფა−ლი−ვით ნა−ქარ−გო.
ა−გევ−სოს უ−ბე შვი−ლე−ბით,
ყო−ველ−დღე გედ−გას და−რი−ო,
გაღ−ვი−ძე−ბუ−ლი მე−ნა−ხე,
ა−რასდ−როს მტრის−გან მკვდა−რი−ო.
სულ მუ−დამ ხა−ლი−სი−ა−ნი
და ან−თე−ბუ−ლი ა−თასფ−რად,
ღვთისმ−შობ−ლის კალ−თა გფა−რავ−დეს,
გუ−ლი მხნედ გქონ−დეს მა−რად−ჟამს!
სა−მე−ბის მად−ლი გფა−რავ−დეს,
ცამ−დე აწვ−დი−ლი დი−დე−ბით,
ქვეყ−ნად გა−გეთქ−ვას სა−ხე−ლი,
სა−ხე−ლო−ვა−ნი გმი−რე−ბით!
შვილ−თა სი−უხ−ვე გქო−ნო−დეს,
ხვა−ვით ა−გევ−სოს კე−რი−ა,
ბას−რი მახ−ვი−ლით მო−გეს−პოს
შენ−ზედ მო−სუ−ლი მტე−რი−ა!
ღმერ−თო ძლი−ე−რო ის−მი−ნე
ამ ჩე−მი გუ−ლის წა−დი−ლი,
ქართ−ველს ა−რასდ−როს ა−ე−ღოს
ბრძო−ლისთ−ვის ბას−რი მახ−ვი−ლი.
ცხრა ძმა ბრძო−ლა−ში კი ა−რა.
შრო−მა−ში და−იღ−ლე−ბო−დეს,
მარ−გა−ლი−ტე−ბად ყა−ნებ−ში
ყა−ყა−ჩო გა−იბ−ნე−ო−დეს.
ბრძო−ლის სიმ−ღე−რა კი ა−რა,
შრო−მის სიმ−ღე−რა ის−მო−დეს,
მი−რონ−ცხე−ბუ−ლი ხელმ−წი−ფე,
მშვი−დო−ბი−სათ−ვის იღწ−ვო−დეს.
ხვა−ვით,ბა−რაქით ა−გევ−სოს
ყო−ველ წე−ლი−წადს კალ−თაო,
ამ−ღე−რე−ბუ−ლი მე−ნა−ხე,
ცრემ−ლი−ანს ნუ−ღარ გნა−ხა−ვო.
ღმერ−თო,მოხედე ამ მხა−რეს,
მად−ლიანსა და მზი−ან−სა,
შენ და−ი−ფა−რე ბედკ−რუ−ლი,
ნუ−რასდ−როს უ−ზამ ზი−ან−სა!