ჩემი სოფელი

შენ ჭრელ კალ−თებს და−გი−კოც−ნი,
გუ−ლი შენ−ზედ მემ−ღე−რე−ბა,
ცელ−ქი სი−ო მე−ფე−რე−ბა,
ცხრათ−ვა−ლა მზე მე−ვედ−რე−ბა:
და−გა−ხა−ტო გულ−ზე თეთ−რი,
უ−ნა−ზე−სი ყვა−ვი−ლე−ბი,
უკვ−და−ვე−ბის წყა−როს წყა−ლით,
მო−გი−ქარ−გო ნა−პი−რე−ბი.
სი−ხა−რუ−ლით ავ−წითლ−დე−ბი,
ნორ−ჩი კვირ−ტის გა−მო−ჩე−ნით,
ლურ−ჯი ცის−კენ ავფ−რინ−დე−ბი
ატ−მის ყვა−ვილთ ა−ფეთ−ქე−ბით.
გუ−ლი ცე−ცხლით ა−მენ−თე−ბა,
შენ−ზე ფიქრ−ში მა−ღამ−დე−ბა,
ვარსკვ−ლა−ვე−ბით მო−ჭე−დი−ლი,
ცა სი−ა−მით გა−ნათ−დე−ბა.
ჩე−მი ბე−ბო ჭა−დებს ა−ცხობს,
ძრო−ხა ბღავის,ღამე კვდე−ბა,
ცი−ვი ზამთ−რის პირმ−ცი−ნა−რე
მზე სარკ−მელ−თან მო−მად−გე−ბა.
ჩე−მი სოფ−ლის შარა-გზები
თეთ−რი თოვ−ლით ა−ვერ−ცხლდე−ბა,
ძვე−ლი ამ−ბის მო−ნატ−რე−ბა
გულს სი−ა−მით მო−ად−გე−ბა.
კაკ−ლის ხე და მი−სი ჩრდი−ლი
არ მასვენებს,არ მნებ−დე−ბა,
ჩე−მი სოფ−ლის სიყ−ვა−რუ−ლი
არ ნელ−დე−ბა,არ ნელ−დე−ბა.