ჩემი მეგობარი გაზაფხული

გა−ზა−ფხუ−ლი სიყ−ვა−რუ−ლით,
ყვა−ვი−ლე−ბით ირთ−ვე−ბა,
ი−კაზ−მე−ბა მზის ნა−თე−ლით,
იღ−ვენ−თე−ბა სიმ−ღე−რად.

იპ−რან−ჭე−ბა შე−სახ−ვედ−რად,
სა−დე−დოფ−ლოდ ირთ−ვე−ბა,
თვა−ლე−ბი−დან სით−ბოს აფრქ−ვევს,
მარ−გა−ლი−ტად იბ−ნე−ვა.

ეს რა კა−ბა ჩა−უც−ვი−ა,
სა−ო−ცარი,ხატულა,
მი−სი ხილ−ვით დაბ−ნე−უ−ლი
სუს−ხი სა−დღაც წა−სუ−ლა.

ყვე−ლა−ფერ−ში სა−ო−ცარ და ზღაპ−რულ ფე−რებს დავ−ლან−დავ,
იქ მთვა−რეს−თან ვი−ნა−ვარ−დებ,
დარ−დებს ქა−რებს გა−ვა−ტან.

ფრთებს შე−ვის−ხამ და ქა−რა−შოტს,
ცა−ში გა−ვე−კი−დე−ბი,
ლა−მაზ სიზმ−რებს ჩა−ვეხ−ვე−ვი,
სტუმ−რად ა−ვე−კი−დე−ბი.

ჩემს გაზაფხულს,ალბათ ფიქ−რებს,
სხვა−ზე მე−ტად გა−ვუ−გებ,
მას−თან ერ−თად ყვე−ლა სულდგ−მულს,
გზად ხა−ლი−ჩებს და−ვუ−გებ.

მკლა−ვებს გავშლი,ვით მე−გო−ბარს,
გუ−ლის გულ−ში ჩა−ვიკ−რავ,
ყვა−ვი−ლე−ბის ლა−მაზ გვირგ−ვინს,
მწვა−ნე თმებ−ში ჩა−ვუწ−ნავ.

ერ−თად ლა−ღად გა−ვუყ−ვე−ბით
მდი−ნა−რეს თუ ორ−შა−რას,
ყვე−ლა კორდს და ყვე−ლა მდე−ლოს,
ფე−რა−დე−ბით მოვ−ქარ−გავ.

ყვავილები,სიყვარული,
სით−ბო უ−ზარ−მა−ზა−რი,
გაზაფხულო,მეგობარო,
დაგ−ვიბ−რუნ−დი, სა−ლა−მი.