ვინც სწვე−ვი−ა სა−ქართ−ვე−ლოს ბაღ−ნარს
და ფეხ−და−ფეხ და−უვ−ლი−ა გზე−ბი,
მნახ−ვე−ლის თვალს და−ა−ტყვე−ვებს უ−ცებ,
ა−ლი−ონ−ზე შე−ვერ−ცხლი−ლი მთე−ბი.

მარგალიტებს და−უ−პყრი−ა ზე−ცა,
მწვერ−ვა−ლე−ბი ოქ−როს სა−მოსს ირ−გებს,
მო−რაკ−რა−კე ნა−კა−დუ−ლის ცქე−რა,
მეტ ხა−ლისს და გამძ−ლე−ო−ბას იძენს.

საქართველო, სა−ლო−ცა−ვი ხა−ტი,
ცის კი−დემ−დე ა−ზი−დუ−ლი მთე−ბი,
და−ი−ლო−ცოს ჩვე−ნი ტურ−ფა ქვეყ−ნის
მად−ლი−ა−ნი, ტკბილ-ქართული გე−ნი!