ბაზალეთის ტბა

ბა−ზა−ლე−თი−სა ტბის ძი−რას
ოქ−როს აკ−ვა−ნი ა−რი−სო,
და მის გარ−შე−მო, წყლის ქვე−შე,
უ−ცხო წალ−კო−ტი ჰყვა−ვი−სო.
მწვა−ნე−ა მუ−დამ წალ−კო−ტი,
ა−რასდ−როს, თურ−მე, არ სჭკნე−ბა,
ქვეყ−ნი−სა დრო−თა ტრი−ალ−სა
ი−გი არ ე−მორ−ჩი−ლე−ბა.
ვერ ერ−ჩის, თურ−მე, მის მწვა−ნეს
ვერც სი−ცხე, ვერ−ცა ზამ−თა−რი,
და ი−მის მზი−ან ჩრდი−ლებ−ში
მუ−დამ გა−ზა−ფხუ−ლი ა−რი.
წალ−კო−ტის შუ−ა−გულ−ში−ა
ის აკ−ვა−ნი ას−ვე−ნი−ა,
და ჯერ კაც−თა−განს იქ ჩასვ−ლა
ა−რა−ვის გა−უ−ბედ−ნი−ა.
მარ−ტო ერთ−ნი სი−რი−ნოზ−ნი
იმ აკ−ვანს გარს ეხ−ვე−ვი−ან,
მარ−ტო ი−გინი გრძნე−ულ−ნი
დასტრ−ფი−ან და დამ−ღე−რი−ან...
ამ−ბო−ბენ, - თა−მარ დე−დო−ფალს
ის აკ−ვა−ნი იქ ჩა−უდ−გამს,
და ერს თვის−თა ცრემლთ ნა−დე−ნით
ტბა კარ−ვად ზედ გა−დუ−ხუ−რავს.
ა−მას კი ა−ღარ ამ−ბო−ბენ -
აკ−ვან−ში ვინ ჩა−აწ−ვი−ნა,
ან თვით ერ−მა თვი−სი ცრემ−ლი
ზედ ტბად რისთ−ვის და−ა−დი−ნა...
იქ−ნებ, აკ−ვან−ში ის ყრმა წევს,
ვი−სიც არ ითქ−მის სა−ხე−ლი,
ვი−საც დღე-და-ღამ ჰნატ−რუ−ლობს
ჩუ−მის ნატვ−რი−თა ქართ−ვე−ლი?
თუ ე−სე ა−რის, ნე−ტა მას,
ვაჟ−კაც−სა სა−ხე−ლო−ვან−სა,
ვი−სიცა ხე−ლი პირ−ვე−ლად
დასწვ−დე−ბა ი−მა აკ−ვანსა!
თუ ე−სე ა−რის, ნე−ტა მას,
დე−და−სა სა−ხელ−დე−ბულ−სა,
ვინც იმ ყრმას პირ−ველ მი−აწვ−დის
თვის ძუ−ძუს მად−ლით ცხე−ბულ−სა!