ნუ იამაყებ
ნუ ი−ა−მა−ყებ, თუნდ ი−ყო
ცხრა თა−ვი ბაყბაყ-დევია,
ნუ ი−ტყვი, ის რას და−მაკ−ლებს,
მე ვა−რო მძლე−თა მძლე−ვი−ა.
გახ−სოვ−დეს, კოვზ−სა პა−წი−ას
დი−დი ზღვა და−უ−ლე−ვი−ა,
ალ−ვის ხე ცამ−დე ა−სუ−ლი
ჭინჭ−ვე−ლას და−უქ−ცე−ვი−ა.
ცხრა თა−ვი ბაყბაყ-დევია,
ნუ ი−ტყვი, ის რას და−მაკ−ლებს,
მე ვა−რო მძლე−თა მძლე−ვი−ა.
გახ−სოვ−დეს, კოვზ−სა პა−წი−ას
დი−დი ზღვა და−უ−ლე−ვი−ა,
ალ−ვის ხე ცამ−დე ა−სუ−ლი
ჭინჭ−ვე−ლას და−უქ−ცე−ვი−ა.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ზრდილობაზე და ლექსები სიმართლეზე
 |
გაზაფხულიილია ჭავჭავაძე |
 |
თუ მაინც უნდა ვინანოლილი ნუცუბიძე |
 |
სახელგატეხილი დათვინათია აბულაძე |
 |
„რა ვქნისა“ ციხე ავაგეხალხური |
|
მე სოფლის თავსა ვესახლეხალხური |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ზრდილობაზე და ლექსები სიმართლეზე
 |
ულტიმატუმიიოსებ ციცქიშვილი |
|
ზრდილობიანიიოსებ ციცქიშვილი |
 |
კონკი-ჟღარუნანუნუ ჯანელიძე |
 |
ბებოს გავახარებ!ელიზბარ გაბუნია |
 |
ბალი, ბავშვები და ჩიტებინესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ზრდილობაზე და ლექსები სიმართლეზე
 |
მე და ღამეგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ჭორიკანა გუგულიმაია მიქაია |
|
მაგრამ მე რა ვქნაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
სარეველამურმან ლებანიძე |
 |
სოფლისა წესი ასეავაჟა–ფშაველა |
