ბედისადმი

ჰე, ბე−დო, რა ხარ?
შე−ნი ხა−ტი ვინ სა−ხოს,
ყოვლ ფე−რო−ბა−თა მო−ნა−ო?
ხელ-მწიფედ მზა ხარ,
მაგ−რამ ვერ−ვინ ვერ ნა−ხოს
შე−ნი სი−მართ−ლით მგო−ნა−ო!
ა−ნაზ−დი ხმა ხარ;
ვინც[ა] რა−მე გიზ−რა−ხოს,
მართ არ გაგყ−ვე−ბის ხსოვ−ნა−ო!
ხან ტკბილ[ი] ძმა ხარ:
ვინმც[ა] ეს−რეთ გი−ძა−ხოს,
მათ ცრემლ−თა ექმ−ნას ფო−ნა−ო!

ჰგავს სოფ−ლის პირ−სა,
ბე−დო და−უდგ−რო−მე−ლო,
სიმტ−კი−ცე შენ−გან ქმნი−ლი−სა!
ვინ გეტრ−ფის, ტირ−სა,
ქცე−ვა გა−ნუ−ზო−მე−ლო,
ნატვ−რა აქვს მას სიკვ−დი−ლი−სა!
ხან ქვე შლი ძირ−სა,
სი−მაღ−ლი−სა მდგო−მე−ლო,
გაქვს სიც−რუ−ე სირ−ბი−ლი−სა!
ხან დიდ ჰყოფ მცირ−სა,
რყე−ვა და−უშ−რო−მე−ლო,
ხარ სი−მართ−ლი−სა კო−ნა−ო!

უ−ცხო ხარ შო−ბით,
უღმრ−თოდ და−ნა−ბა−დე−ო;
ვით გენ−დო, ბე−დო, უბე−დო!
მე შე−ნის მკო−ბით,
საბრ−ხე გა−მი−ბა−დე−ო,
და შე−ვიქ−მენ უ−ი−მე−დო.
სურ−ვით და ძმო−ბით
ბევრ−ჯერ რა მი−ქა−დი−ო.
უ−სირ−ცხვი−ლოდ გარ−და−ხე−დო!
სრულ პატრონ-ყმობით
ერ−თად გა−მოგვ−ცა−დე−ო,
ვინ ვართ მოყ−მე და მხნო−ნა−ო!

აწ გი−ცანთ, გვე−ლო,
სა−მო−თხით გან−მა−ძე−ო,
შავბე−დო არ−სად ა−რა−ო!
ქვეყ−ნის შემძვ−რე−ლო,
ეშ−მა−თა მო−ბა−ძე−ო,
ხან ბნე−ლო, ხან სადა−რა−ო!
ი−დუ−მალ მჭრე−ლო,
სიდრ−კუ−ის მამა-ძეო,
დამდ−გო−მო უქ−მად ა−რა−ო!
გუ−ლებთ შემკვ−რე−ლო,
გამყ−რე−ლო, მო−მა−ძე−ო,
მლიქვ−ნე−ლო და ღადა−რა−ო!