ის მიდიოდა ქუჩაში ერთი
მას მიჰყ−ვე−ბო−და წვი−მა და ქა−რი;
მისთ−ვის იმ წამ−ში არ ი−ყო ღმერ−თი,
მისთ−ვის არ ი−ყო ქრის−ტე და ჯვა−რი.
იგრძ−ნო, რომ მა−ინც სა−ოც−რად ცხე−ლა.
გა−დიძ−რო ქუ−დი. მხურ−ვა−ლე შუბ−ლი.
წვი−მის წვე−თე−ბი მარცვ−ლე−ბის ხე−ლა,
სი−ა−მოვ−ნე−ბა ამ გრილ ღრუ−ბე−ლით.
თით−ქოს არ გრძნობ−და სახ−ლებს და კედ−ლებს,
ძი−ლით და−ბუ−რულს არ გრძნობ−და მხა−რეს.
ეტ−ლე−ბი ცვლიდ−ნენ მი−მა−ვალ ეტ−ლებს,
რო−გორც სიზ−მარ−ში მხა−რე ცვლის მხა−რეს.
რო−გორ, საიდან… არ ი−ცის თვი−თონ.
ის უც−ნობ ხიდ−ზე დგას. სხვა−ა ხი−დი.
მძი−მე−ა ტვირ−თი? მაშ სხვებ−მა ზი−დონ,
ის ახ−ლა გახ−და წყნა−რი და მშვი−დი.
ჯერ არცერთ მომხამრებელს არა აქვს შეფასება გაკეთებული. თქვენ როგორ გფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისათვის შეიძლება იყოს ეს ლექსი საინტერესო? საორიენტაციო ასაკის მისანიჭებლად, გთხოვთ შეხვიდეთ სისტემაში ან გაიაროთ რეგისტრაცია და გვითხრათ, თქვენი აზრით რა ასაკის ბავშვისათვის არის ეს ლექსი საინტერესო. თქვენი აზრი ჩვენთვის მნიშვნელოვანია!
ავტორის შესახებ
დაეხმარე სახელის შერჩევაში
მოელოდეთ მეტს თქვენი შვილებისგან
ადამიანებს გააჩნიათ გარკვეული მოლოდინები (სკოლამდელი აღზრდის ჩათვლით). „გვაქვს იმის მოლოდინი, რომ ბავშვები სკოლაში თავად დაისხამენ წყალს, აალაგებენ მაგიდას, დაკიდებენ ქურთუკს - და ისინი ამას აკეთებენ“ - ამბობს ჯენიფერი ზებუკერი, ნიუ-იორკის 92-ე ქუჩაზე არსებული საბავშვო ბაღის მასწავლებელი. „თუმცა, საკლასო ოთახის დატოვების შემდეგ, ისინი ცერა თითს პირში ჩაიდებენ და ჩაჯდებიან საბავშვო ეტლებში“. ამიტომაც გქონდეთ მეტი მოლოდინი, რაც შეესაბამება ბავშვების მაქსიმუმს.
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
 |
ტყის ზღაპარიხალხური |
 |
შავი ყორანიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ზღვაო, აღელდი, აღელდი!აკაკი წერეთელი |
 |
მელიქიშვილის გამზირიმურმან ლებანიძე |
 |
სიცოცხლემ შხამი მასმიავაჟა–ფშაველა |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
|
შემოდგომის იდილიამურმან ლებანიძე |
 |
ონავრებიმანანა კაკაჩია |
 |
გაზაფხულიილია ჭავჭავაძე |
|
ნუ იამაყებხალხური |
|
ხვალემ იზრუნოს ხვალისაგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები სიმართლეზე
|
ელეგიაგალაკტიონ ტაბიძე |
|
სოფლისა წესი ასეავაჟა–ფშაველა |
|
რაც არ იწვის, არ ანათებსაკაკი წერეთელი |
|
მე და ღამეგალაკტიონ ტაბიძე |
|
როს ვუკვირდები თავის თავს…ვაჟა–ფშაველა |
