ავადმყოფი

არ მომკვ−და−რა!... მხო−ლოდ სძი−ნავს
და ი−სე−ვე გა−იღ−ვი−ძებს!..
ვინც შე−ნატ−რის ი−მის სიკვ−დილს,
უ−მალ მას−ვე და−ა−მი−წებს.

ბევ−რის ბრძო−ლით და−ღა−ლულ−სა
ე−ჭირ−ვე−ბა მოს−ვე−ნე−ბა!
შემც−და−რი−ა, ვინც გულს ი−ტეხს:
წე−სი ა−რის და ბუ−ნე−ბა!

ჩვენ კი ჩვენ−და თა−ვად გე−ტყვით:
გულ−სა სწამს და ჭკუ−ას სჯე−რა,
რომ ჯერ კი−დევ არ გამქ−რა−ლა
მო−მა−ვა−ლი ბე−დის−წე−რა!

მისთ−ვის, რომ დღეს ვე−ღარ გვარ−ჩენს,
არ გვი−მარ−თებს ორ−გუ−ლო−ბა!
ჩვენს წი−ნაპ−რებს თუ ჰქო−ნი−ათ,
ჩვენ−ცა გვქონ−დეს დიდ−სუ−ლო−ბა!

დე−ე, მისთ−ვის გავ−ღა−რიბ−დეთ,
ზურგს მო−ვიდ−ვათ სა−წყლის გუ−და:
პა−ტი−ო−სანს ღა−რიბს რით სჯობს
გამ−დიდ−რე−ბუ−ლი ი−უ−და?

არ მომკვ−და−რა, მხო−ლოდ სძი−ნავს
და რო−დე−საც გა−იღ−ვი−ძებს,
მო−ი−გო−ნებს ი−მათ სა−ხელს,
ვინც დღეს ი−მას არ ი−ვი−წყებს!..