ჩივილი ხმლისა

-დაჰ−ჟან−გე−ბულ−ხარ, გორ−და−ო,
და−გო−ბე−ბი−ა ქარ−ქა−ში,
სა−და გყავს შე−ნი პატ−რო−ნი,
და−გა−წყე−ბი−ნოს კაშ−კა−ში?
-სა−დღა მყავს, ძმა−ო, პატ−რო−ნი:
შამ−ქორს გავ−წი−რე მკვდა−რი−ა,
ორ−მოც−გან სჭირ−და ნახმ−ლე−ვი,
სდი−ო−და სისხ−ლის ღვა−რი−ა.
ომ−ში წინ წასვ−ლა უყ−ვარ−და,
ხელთ და−ბღუჯ−ვი−ლი ფა−რი−ა;
ა−რას დას−დევ−და სიკვ−დილ−სა,
ო−ღომც არ შარ−ცხვეს ჯა−რი−ა,
მე−ფის თა−მა−რის გვირგ−ვი−ნი,
ქართ−ველთ სა−მე−ფო გვა−რი−ა.
ეხ−ლა უშ−ნოდ ვარ… დამ−კი−დეს
ლა−ჩართ კე−დელ−ზე უქ−მა−და;
ვის−ღა სცა−ლი−ან ჩემთ−ვი−სა,
ქვე−ყა−ნა იქ−ცა დუქ−ნა−და.
გა−და−მაგ−დე−ბენ გირაოდ…
და გზირ-ნაცვლების ხე−ლი−თა
ქვე−ყა−ნა მხე−დავს მდე−ბა−რეს
„არშინის”, „ჩოთქის” გვერ−დი−თა.
შვი−და−სი წე−ლი გა−მიხ−და,
არ გავ−პო−ხილ−ვარ დუ−მი−თა,
არ ვუ−ლე−სი−ვარ ქართ−ველ−სა
და−ღი−ღი−ნე−ბით ჩუ−მი−თა;
მი−სი ხმა ა−ღარ მსმე−ნი−ა:
„გას−ჭერ, გა−მიშ−ვი წი−ნა−ო,
თუ სა−ხელს არ მა−შოვ−ნი−ნებ,
რო−გორ დავბ−რუნ−დე შინაო?!”