ჩე−მო პირ−ვე−ლო მა−ი−სო,
გულს ვარდ−მან სხი−ვი და−ი−სო!
ეს−დენ ელ−ვენ მა−ისს დღე−ნი,
ჰგავს, ბრ−წყინ−ვიდ−ნენ ბევრ−ნი მზე−ნი.
მოჰქ−რო−ლავს ყვა−ვილ−თა სუ−ნი,
ჰა−ვა ფშვი−ვის სამა−ი−სო,
ჩე−მო პირ−ვე−ლო მა−ი−სო,
გულს ვარდ−მან სხი−ვი და−ი−სო.
ველ−ნი მცე−ნა−რით ჭრე−ლო−ბენ;
ავ−რო−რის ცრემ−ლით სვე−ლო−ბენ,
მა−ი−სი ჰხუ−რავს მან−ტი−ად,
ჰშვე−ნისთ ძვირ−ფა−სად ცმა ი−სო.
ჩე−მო პირ−ვე−ლო მა−ი−სო,
გულს ვარდ−მან სხი−ვი და−ი−სო.
ვარ−დი ჰგრძნობს მზი−სა ღი−მილ−სა,
უ−ხა−რის, წმას−ნის წინ−წილ−სა,
ჰკრთო−ლავს ძო−წისფ−რად მზის შუ−ქი,
აწ ახ−ლად, შემდ−გომ, გაი−სო.
ჩე−მო პირ−ვე−ლო მა−ი−სო,
გულს ვარდ−მან სხი−ვი და−ი−სო.
გეს−მით, თქვენ, ვარ−დის ჩურ−ჩუ−ლი,
ბროლ-ლალისფერი უ−სუ−ლო?
მწვა−ნეს ფოთ−ლე−ბის შრი−ა−ლით
ა−მას ხმობს ტურ−ფად ხმა ი−სო:
ჩე−მო პირ−ვე−ლო მა−ი−სო,
გულს ვარდ−მან სხი−ვი და−ი−სო.
ჩე−მი ტრფი−ა−ლი, ცი−ა−ლი,
ა−ლით აღვ−სი−ლი ფი−ა−ლი,
გულ−სა და−მეგზ−ნას, არ მგა−მა,
სხვა ა−რა, მკლავ−დეს, მა, ი−სო.
ჩე−მო პირ−ვე−ლო მა−ი−სო,
გულს ვარდ−მან სხი−ვი და−ი−სო.
დი−ლით ძი−ლით განღ−ვი−ძე−ბულს
ვსჭვრეტ, ცრემ−ლით თვალს დას−ვე−ლე−ბულს,
მზე სხივთ წარ−მო−ხოცთ, ზრუნ−ვე−ლობს,
ტრფი−ა−ლის ზრუ−ვად კმა ი−სო.
ჩე−მო პირ−ვე−ლო მა−ი−სო,
გულს ვარდ−მან სხი−ვი და−ი−სო.
მა−ისს ვს−თხოვ ჩემთ−ვის სა−მო−თხეს,
აღ−მი−ცე−ნებ−დეს სა−მო−თხეს,
ვიშ−ვებ−დე მკრთოლ−ვარს სა−ვა−ნეს,
კარ−ვობ−დეს სუმ−ბულ თმა ი−სო.
ჩე−მო პირ−ვე−ლო მა−ი−სო,
გულს ვარდ−მან სხი−ვი და−ი−სო.
განვ−რი−დეს ნა−თელს ა−რო−დეს,
თუნდ შუ−ქის ღელ−ვა მძლავ−რობ−დეს.
ვე−თი−ნა−თი−ნო ცის−კარ−სა,
აღ−ვაგზ−ნო გუ−ლი და−ი−სო,
ჩე−მო პირ−ვე−ლო მა−ი−სო,
გულს ვარდ−მან სხი−ვი და−ი−სო!