ბაიათი

თვალ−ნო ველ−სა ვი−ნა−ხე?
ი−გი სიდ−გან ვი−ნა−ხე!
რომ რა−ღაც სულ−სა მოს−ცა
უკვ−და−ვე−ბად ვი−ნა−ხე,

თავ−სა დავგ−მობ რი−დე−და,
მას მშვენს ქალს რათ რი−დე−და?
სი−ცო−ცხლეს მი−ართ−მევ−დი,
გულს სა−ფე−ნად რი−დე−და.

მას შე−ემ−კო ე−დე−მად,
ბუ−ნე−ბა ის ე−დე−მად,
სიყ−ვე−რულს მო−იწ−ვევ−დი,
ცრემ−ლით ს−თხოვ−დი ე−დე−მად.

ნუ−გე−შად მაქვს სა−ა−მო,
ვი−ტყვი სად ხარ სა−ა−მო?
ცხოვ−რე−ბის მაპ−კუ−რე−ბე−ლი,
სა−სურ−ვე−ლი სა−ა−მო.

საგ−ნად თვალთ რა ი−სურ−ვა?
რომ წამს−ვე მცა ის ურ−ვა,
სურ−ვი−ლი ძა−ლას მა−ტანს,
გავს, ჩემთ−ვის ეს ი−სურ−ვა.

1821-სა წელ−სა.
მა−ი−სის დამ−დეგს..