ჩემი საქართველო

მიყ−ვარს ჩე−მი სა−ქართ−ვე−ლო,
მი−სი ზღვა და ხმე−ლე−თი,
კლდი−დან მჩქე−ფი ჩანჩ−ქე−რე−ბი
და უფსკ−რულ−თა ბნე−ლე−თი.
მთე−ბი, ცამ−დე ა−ზი−დუ−ლი,
ჯიხ−ვი, კლდე−ზე მხტო−მე−ლი.
სხვა ა−სე−თი კოხ−ტა მხა−რე
რო−მე−ლი−ა, რო−მე−ლი?
მო−ჩუხ−ჩუ−ხე ნა−კა−დუ−ლი,
ი−ა - ცი−ფერთ−ვა−ლე−ბა,
სიფ−რი−ფა−ნა ყა−ყა−ჩო−თა
წიტ−ლად ა−ელ−ვა−რე−ბა.
მიყ−ვარს ჩე−მი სა−ქართ−ვე−ლო
აჭ−რე−ლე−ბულ ვე−ლე−ბით,
რა მხატ−ვარ−მა შეარჩი−ა
ნე−ტავ, ა−სე ფე−რე−ბი?
რა ხე−ლე−ბით, ვინ ა−ა−გო
სვე−ტი−ცხოვ−ლის ტა−ძა−რი?
ვინ გა−ხა−და სა−ქართ−ვე−ლო
ეგ−რე ედემ-ბაღნარი?
სა−ქართ−ვე−ლოს უკვ−და−ვე−ბა
გე−ლა−თი თუ ვარძი−ა
და უდ−რე−კი ქარტ−ლის დე−და,
აკ−ვა−ნი რომ არწი−ა.
გორ−გა−სა−ლამ ხმლით და−იც−ვა
და და−ვით−მა ა−შე−ნა,
მოაღწი−ა ჩვე−ნამ−დე და
კი−დევ უფ−რო დამშ−ვენ−და.
მიყ−ვარს ნა−ნა მეგ−რელ დე−დის:
„ნა−ნა სკუ−ა, დი−რუ−ლე,
გო−ლუ−ა−ფი−რო, გა−ჩენდ ვა−რა,
გა−ლე ტუ−რა მირულე“.
გუ−რუ−ლე−ბის კრი−მან−ჭუ−ლი
და სვა−ნე−ბის გა−ლო−ბა,
სიყ−ვა−რუ−ლი სი−ცო−ცხლი−სა
ა−რის შე−ნი წყა−ლო−ბა.
მე სად შევძ−ლებ, რომ შე−გა−ქო
სა−კად−რი−სად, მხა−რეო.
შენს მო−მა−ვალს, შენს ა−წყმოს და
წარ−სულს ვე−ნაც−ვა−ლე−ო.