ფი−სოს ჰყავ−და სა−მი კნუ−ტი:
ფუ−სო, ფო−სო, ფა−სუ−ნა
და სა−მივე ი−ყო ცელ−ქი,
ღუნ−ღუ−ლა და გლა−სუ−ნა.
ერ−თხელ თაგ−ვი გა−საწრთვ−ნე−ლად
მო−უყ−ვა−ნათ დე−დი−კომ,
სახლ−ში არ−ვინ ე−გულ−ვო−და,
სა−მუ−შა−ო დღე ი−ყო.
-ა−ბა, ვნა−ხავ, რო−მე−ლი−ა
თქვენ−ში უფ−რო მარ−დი−ო-
უ−თხრა დე−დამ და ო−თახ−ში
მო−ის−რო−ლა თაგ−ვიო.
და−ფა−ცურდ−ნენ ფი−სუ−ნე−ბი,
ფა−სომ თა−თი ჩაკ−რა−ო,
ფო−სო კუდ−ში წა−ე−ტა−ნა,
მაგ−რამ... თაგ−ვი გაქ−რა−ო.
ფუ−სო ჩუ−მად, გა−ნა−ბუ−ლი
უ−ყუ−რებ−და ამ რბო−ლას
და ფიქ−რობ−და, ხელ−საყ−რელ დროს
მო−ი−გებ−და ამ ბრძო−ლას.
მაგ−რამ... თაგ−ვი ა−ღარ−სად ჩანს,
ცამ თუ მი−წამ ჩაყ−ლა−პა,
კუ−თხეს ხვრე−ლი ქო−ნე−ბი−ა,
რა გე−გო−ნათ, თქვენ, ა−ბა?
გა−ა−ცუ−რა თა−გუ−ნი−ამ,
დარჩ−ნენ ხა−ხამშ−რა−ლე−ბი,
კა−ტამ - დოყ−ლა−პი−ე−ბო−ო! -
უბ−რი−ა−ლა თვა−ლე−ბი.