სა−ქათ−მის კა−რებს რომ არ გი−ღებ,
ა−მისთ−ვის მემ−დუ−რი, ყვინ−ჩი−ლა?
რა გი−ყო, რა ჩე−მი ბრა−ლი−ა,
მე−ზობ−ლის მა−მალ−მა გი−ჩივ−ლა.
მო−ვარ−და დე−ზე−ბის წკა−რუ−ნით,
- ამ ყმაწ−ვილს ა−რა−ვინ
პატ−რო−ნობთ?
ა−რა−და, ყი−ვილ−ზე ე−ტყო−ბა,
ყი−ვა−ნახ−ვე−ლა აქვს, ბა−ტო−ნო,
გა−მო−ვა, შეჯ−დე−ბა სარ−ზე და
გაჰ−კი−ვის სა−ზი−ზღარ ა−რი−ებს,
უფ−რო−სებს არ ვჩი−ვი, ბა−ტო−ნო,
ყი−ვა−ნას გა−დას−დებს ვა−რი−ებს.
ახ−ლა−ვე მომ−შორ−დეს ა−ქე−დან
და თა−ვის ე−ზო−ში ირ−ბი−ნოს,
ა−რა−და, მი−ყა−რეთ კა−კა−ლი,
რო−დე−საც და−ვაგ−ლეჯ ბი−ბი−ლოს.
მაშ რა−ღად მემ−დუ−რი, რო−დე−საც
მე−ზობ−ლის მა−მალ−მა გი−ჩივ−ლა;
სულ მა−ლე, სულ მა−ლე მორ−ჩე−ბი
და ი−სევ გა−გიშ−ვებ, ყვინ−ჩი−ლა.