მსუნაგი დათუნია

ამ პა−ტა−რა და−თუ−ნი−ამ
მი−ი−ტა−ნა თა−თი დრუნჩ−თან,
გაღ−ვი−ძე−ბულს უ−თე−ნი−ა
თაფ−ლით სავ−სე ლო−ყა უ−ჩანს.
ვერ ტიკ−ტი−კებს,
ვერც რას ი−ტყვის
ვერც ცელ−ქობს და
ვე−ღარც ბორ−გავს
ღორ−მუ−ცე−ლა ახ−ლა ზის და
მუც−ლის ტკი−ვი−ლი−თა ოხ−რავს.
ხომ გი−თხა−რი ჩე−მო ბი−ჭო,
ე−უბ−ნე−ბა ტკბი−ლად დე−და,
რა−ო, ჩე−მო ღორ−მუ−ცე−ლა,
რად შემ−ყა−რე დარდი,სევდა.
გა−ი−ტიკ−ნე ფიჭა-თაფ−ლით,
ა−მო−ივ−სე სქე−ლი დრუნ−ჩი,
ახ−ლა ე−ქი−მი გაგ−სინ−ჯავს
და გან−კურ−ნავს შენს სი−ურ−ჩეს.
ოჰ,ოჰ,უჰ,უჰ- ქში−ნავს დრუნ−ჩა,
ტკი−ვი−ლის−გან მან−ჭავს სა−ხეს,
რა ქნას მა−ინც თაფ−ლის ქი−ლა,
ე−ლან−დე−ბა თვალს რომ ა−ხელს.