შემ−პირ−და და მო−მა−ტყუ−ა,
კო−ღომ ცრუ−პენ−ტე−ლამ.
ა−სე მი−თხრა, ვი−მე−გობ−როთ
ამ ე−ზო−ში ყვე−ლამ.

მაგ−რამ თვი−თონ და−ი−ვი−წყა,
და გა−ტე−ხა ფი−ცი,
დამკ−ბი−ნა და სად გაფ−რინ−და,
ნე−ტავ ვინ−მემ ი−ცით?

თუ−კი ვინ−მემ გა−გაბ−რა−ზა,
ჯავრს ნუ იყ−რი ჩემ−ზე.
გე−კი−თხე−ბი, რად მიკ−ბი−ნე
ცხვირ−ზე, ხელ−ზე, ფეხ−ზე?

ერ−თხე−ლაც თუ მო−კა−ლათ−დი
ჩემს კუ−ლუ−ლა თმებ−ზე,
ა−ღა−რასდ−როს დაგ−პა−ტი−ჟებ,
და−ბა−დე−ბის დღე−ზე.