რო−ცა ა−ვად ვი−ყა−ვი,
ვსვი და ვყლა−პე წა−მა−ლი
და დე−დი−კომ სა−ჩუქ−რად
მო−მიყ−ვა−ნა მა−მა−ლი.
ერ−თხელ ძი−ა გვეს−ტუმ−რა,
ბა−ბუ−ამ თქვა: - რა ვქნა−თო?
ბე−ბი−ამ თქვა: - სასწ−რა−ფოდ
მამ−ლა−ყინ−წა დავკ−ლა−თო.
ჰო−და, ეს რომ გა−ვი−გე,
მა−მალს ხე−ლი და−ვავ−ლე
და ბე−ბი−ას უ−ჩუმ−რად
კა−რა−და−ში დავ−მა−ლე.
მე−რე ი−ცით, რა მოხ−და?
ბე−ბომ ში−შით ი−კივ−ლა...
იმ სუ−ლელ−მა მა−მალ−მა
კა−რა−და−ში ი−ყივ−ლა.