ი−ყო და ა−რა ი−ყო რა, -
ა−სე და−ი−წყო ზღა−პა−რი,
ტყუ−ილ−ზე ბევ−რად ტყუ−ი−ლი,
მარ−თალ−ზე უფ−რო მარ−თა−ლი.
ზღა−პა−რი ბე−ბოს ბე−ბი−ის
ბე−ბი−ამ ჯი−ბით ატა−რა.
თა−ვი−დან თურ−მე ყო−ფი−ლა
ხორბ−ლის მარც−ვალ−ზე პატა−რა.
ზედ მი−უ−კემ−სავს ბე−ბი−ას
რა−ში, წყა−რო და ფო−თო−ლი,
ვარსკვ−ლა−ვე−ბი და ჩი−ტე−ბი,
მზე−თუ−ნა−ხა−ვი, ო−ბო−ლი.
მე−ფის−წუ−ლი და ფას−კუნ−ჯი,
ქორ−ბუ−და, მგე−ლი, არ−წი−ვი,
მშვილდ-ისრიანი დევ-გმირი
და კუ−დი−ა−ნი მა−ცი−ლი.
უ−კა−რო ციხე-კოშკები,
ქონ−გუ−რი−ა−ნი ქა−ლა−ქი,
ქო−სა−ტყუ−ი−ლა, ვე−ზი−რი,
ცხრამ−თი−სი−ქი−თა ა−ლა−გი.
ჰო−და, გა−ბევრ−და ზღა−პა−რი,
ვე−ღარ ი−ტევ−და ჯი−ბე,
სუყ−ვე−ლა−ფე−რი შე−სანს−ლა
სულა−რაფერის ჯიბრ−ზე.
შეძვ−რა სკივრ−ში და წიგ−ნებ−ში,
ა−ავ−სო ქო−ხიც, სა−სახ−ლეც,
ზოგ−მა წამ−ლისთ−ვის გა−ახ−მო,
ზოგ−მა გა−თა−ლა სა−სახ−რედ.
მო−ე−დო მთა-ბარს, გზა-შა−რას,
პეტ−რეს, პავ−ლეს და ი−ვა−ნეს.
ე−ძე−ბეს, მაგ−რამ და−სა−წყისს
მე−რე ვე−ღარსად მი−აგ−ნეს.
და−სას−რულს ნე−ლა ახ−ვევდ−ნენ
ფთი−ლად, კო−ჭად და გორ−გა−ლად.
ვინ - ფარ−დაგს ქსოვ−და,
ვინ - კა−ბას,
ვინ - ქვა−ბის ძი−რი მო−კა−ლა.
გა−ნი თხამ შე−მო−ა−ჭა−მა,
სიგრ−ძე - დე−ვე−ბის ვირ−მა,
რაც დარ−ჩა - ცხად−მა შესნს−ლა,
რაც ა−რა - შეს−ვა ძილ−მა.
ბე−ბოს ბე−ბი−ის ბე−ბი−ამ
ვეღა−რაფერი ი−ღო−ნა,
ჯი−ბეში ჩარ−ჩა ნამ−ცე−ცი -
ი−ყო და ა−რა ი−ყო რა.