დე−და, დე−დი−ლო, დე−დუ−კავ,
მზე−ზე თბი−ლო და ტკბი−ლო,
შენს გულს რომ გა−უ−ხარ−დე−ბა,
ი−სეთ შვი−ლო−ბას ვცდი−ლობ.

ყო−ვე−ლი დღის გა−თე−ნე−ბამ
მინ−და გა−ჩუ−ქოს ლხე−ნა.
იმგ−ვა−რი, რო−ცა პირ−ვე−ლად
ა−მადგ−მე−ვი−ნე ე−ნა.

რო−ცა პირ−ვე−ლი ნა−ბი−ჯი
შენს−კენ გად−მოვდ−გი, დე−და,
მსურს, დღე−საც იმ სხივს ვხე−დავ−დე,
მა−შინ რომ თვალ−ში გედ−გა.

სკო−ლა−ში რომ მი−მა−ცი−ლე
სულ, სულ პირ−ვე−ლად, გახ−სოვს?
ვი−ცი, შენს გულ−ში დღემ−დე რომ
ის ი−მე−დე−ბი სახ−ლობს.

ის მად−ლით−ცა და სი−კე−თეც,
რი−თიც შენ მზრდი−დი, დე−დი,
ღვთის სიყ−ვა−რუ−ლი თუ ი−ყო,
მაგ გუ−ლი−დან რომ გვფენ−დი.

სამ−შობ−ლო, სი−ტყვა, მოყ−ვა−სი,
ბუ−ნე−ბა - ყვე−ლა ერ−თად,
შენ გა−მი−ცო−ცხლე, დე−დიკო,
სი−ხა−რუ−ლად და სევ−დად.

დე−და, დე−დი−ლო, დე−დუ−კავ,
მზე−ზე თბი−ლო და ტკბი−ლო,
რა უნ−და გი−თხრა ი−სეთი,
სჯობ−დეს შენს ნათქ−ვამ „შვილო“-ს.