მიყვარს ყაბახის არემარე, თვალად საამო
ღამე ყაბახზედ
მა−ი−სის ღა−მე, მი−ბუნდ−ვი−ლი, გრი−ლი და ა−მო;
მაგ−რამ უ−მე−ტეს მიყ−ვარს ღა−მე, როს მთვა−რე შუ−ქით
მოჰ−ფენს ყა−ბახ−სა და კო−ჯო−რი დაჰქ−რის ნი−ა−ვით,
და მომ−დი−ნა−რე ხან ზვირთთ−ცე−მით, ხან ნე−ლად მტკვა−რი,
მო−ოხ−რავს შო−რით, ვით მიჯ−ნუ−რი, ჟამთ მო−ჩი−ვა−რი!
ამგ−ვა−რი ი−ყო ის ღა−მეცა, ო−დეს−ცა გა−რე
ფიქ−რით მო−ცულ−მან ჩვე−უ−ლებ−რივ ყა−ბახს ვი−ა−რე.
ა−ქა გუნდ-გუნდად და−რაზ−მულ−ნი ა−ქა-იქ ქალ−ნი
პირად-პირადად სე−ირ−ნობ−დენ, კეკლუც-მოსილნი,
და მათ გა−რემო შეფრ−ფინ−ვი−დენ ყრმაწ−ვილ−ნი კაც−ნი,
ზოგ−ნი დამძ−ნილ−ნი, ზოგ−ნი ტრფი−ალ და ზოგ−ნი ანც−ნი.
თვი−თონ ცის მთვა−რეც მო−წი−წე−ბით ღრუ−ბელთ ე−ფა−რა,
როს ქვეყ−ნის მთვა−რეთ შე−ეტრ−ფო−დენ და მას კი ა−რა.
— “სთქვი რამ”, ე−ტყვი−ან ყაფ−ლანს ზოგ−ნი-ერ−თი ქა−ლე−ბი,
“თუნდ თავ−სა უფ−ლად, ახ−ლა პრანჭ−ვას ნუ კი მოჰყვები!”
ყაფ−ლანც, სულდგ−მუ−ლი ა−ში−კო−ბით, და−ი−ღი−ღი−ნებს
გუ−ლის საკვ−და−ვად და თან და თან ყელს მო−ი−ღე−რებს.
ვის არ სმე−ნი−ა ლექ−სი ე−სე, რომ მყის სევ−დე−ბი
ა−რა აშ−ლო−დეს, ჩვენ−სა ქალ−სა — ტრფო−ბის ჭი−რე−ბი!
უ−ეც−რად მათ−ში და−ვი−ნა−ხე თეთრ−კა−ბი−ა−ნი
და — მეყვ−სე−უ−ლად მან მი−მი−ღო ჩემ−ნი ცნო−ბა−ნი.
არ ვი−ცი, ამ დროს რად აღ−ვიგ−ზენ უფ−როს ცე−ცხლი−სა?
სად არს სი−ლა−ღე, სად არს ძა−ლი გრი−ლის გუ−ლისა!
ვნა−ხე სა−დღა−ცა ქალთ კრე−ბა−ში რო−დის−ღაც ერ−თი,
მას ა−ქეთ თვა−ლი ვე−ღარ მოჰვ−კარ და ახ−ლა ერ−თი
სდგას ა−ქა კრძალ−ვით, ვით ქურ−ცი−კი ვე−ფხვთა შო−რი−სა,
ყე−ლი ყელ−ყე−ლობს, აღმგზ−ნე−ბე−ლი გულ−თა ჭი−რი−სა!
თვა−ლი შე−მასწ−რა მან ამ დროს მე და შე−მომ−ცი−ნა;
ა−მან გა−მამხ−ნო და გულს ძგე−რით წარვს−დე−გი წი−ნა
და ა−სე ვუ−თხარ: “ნე−ტარ მე, რომ მე−ღირ−სა კვა−ლად
სა−ნატ−რი ჩემთ−ვის ნახ−ვა თქვე−ნი აწ მხიარულად!”
“გმად−ლობთ, — მი−თხრა მან, — რომ თქვენ მა−ინც გახ−სო−ვართ კი−დევ:
ახ−ლა მო−და−ა, ვინც ვის იც−ნობს, ი−ვი−წყებს ისევ”.
— “დარწ−მუ−ნე−ბუ−ლი ბრძან−დე−ბო−დეთ, რომ ვერც მო−დე−ბი
ვერ მა−მიშ−ლი−ან თქვენ−სა ხსოვ−ნას და ვერც დროები!”
ა−მა სი−ტყვა−ზე ვარ−დი ღაწვთ−ზედ მყის ა−ე−ფურც−ლა,
ამ დროს ნი−ავ−მაც თეთ−რი კა−ბა მი−მო−უქ−რო−ლა
და ბუ−დე−შუ−რი მის ფე−ფე−ბი ლა−მაზად მოჩნ−და,
რო−მელთ სი−ა−მით ცნო−ბა ჩე−მი წა−რი−ღეს თვის−და.
ამ დროს მთო−ვა−რემც შუ−ქი თვი−სი მის−ტე−ხა ბროლ−სა,
რო−მელ−მან შვე−ბა სილა−მაზით ჰფი−ნა ჩემს გულ−სა;
მაგ−რამ სხვა მუ−ნით მი−იხ−მობ−და სატრ−ფო−სა ქალ−სა,
რო−მე−ლი მყის−ვე მიე−ფა−რა, ნა−თე−ლი — თვალ−სა!
ჯერ არცერთ მომხამრებელს არა აქვს შეფასება გაკეთებული. თქვენ როგორ გფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისათვის შეიძლება იყოს ეს ლექსი საინტერესო? საორიენტაციო ასაკის მისანიჭებლად, გთხოვთ შეხვიდეთ სისტემაში ან გაიაროთ რეგისტრაცია და გვითხრათ, თქვენი აზრით რა ასაკის ბავშვისათვის არის ეს ლექსი საინტერესო. თქვენი აზრი ჩვენთვის მნიშვნელოვანია!
დაეხმარე სახელის შერჩევაში
აუხსენით ბავშვს, რატომ არის მნიშვნელოვანი თანაგრძნობა და როგორ უნდა გამოხატოს თანაგრძნობა.
სოფი მაჭავარიანი - გახსოვდეს, უკვე გაზაფხულია!
გახსოვდეს, უკვე გაზაფხულია! ბავშვებო, ერთი პატარა ამბაბი უნდა მოგიყვეთ, როდესაც თქვენი ტოლი ვიყავი, ვკითხე ჩემს მასწავლებელს,-მერი მასწავლებელს; -მასწავლებელო...
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ოჯახის წევრებზე და ლექსები დედაზე
 |
ფუტკარიაკაკი წერეთელი |
|
იმერული ნანინააკაკი წერეთელი |
 |
მარიამიინგა ქორდელი |
 |
მეურნე იმედამანანა ტონია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ოჯახის წევრებზე და ლექსები დედაზე
 |
*** (სოფლისაკენ ჰერი-ჰერი)ცირა ტურაშვილი |
 |
Საქართველონინია კაპანაძე |
|
წერილინინია კაპანაძე |
 |
ზურიკოს ბარათიშოთა ამირანაშვილი |
 |
ღრუბლებილელა ცუცქირიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ოჯახის წევრებზე და ლექსები დედაზე
 |
ობოლივაჟა–ფშაველა |
 |
საქართველო ლამაზოანა კალანდაძე |
|
პაწაწინა მეგობარიმანანა ტონია |
|
ლიკა და სარკემანანა ტონია |
|
იმედი საზიკაულივაჟა–ფშაველა |
