ხუთი წლის ვარ...
ო−თხის ვა−რო, გვიმტ−კი−ცებს,
გა−ჯი−უტ−და, არ გვი−ჯე−რებს,
დე−და−საც კი ი−ფი−ცებს.
- ტყუ−ილ−ზე რომ ი−ფი−ცე−ბი,
არ გრ−ცხვე−ნი−ა, რე−ზიკო? -
ეს ანდ−რი−ა გა−უბ−რაზ−და,
ცო−დო−ა−ო, დე−დი−კო.
- კარ−გი, მა−შინ ხუ−თისა ვარ...
და−უ−ჯე−რა უფ−როს ძმას,
უკ−ვე ა−ღარ ჭირ−ვე−უ−ლობს,
რო−ცა, ვინ−მე უ−ლო−ცავს.
სა−ღა−მოს კი გაგ−ვი−ცხა−და,
- ხუ−თი წლის ვარ,მართლაო,
არც ტყუ−ილ−ზე და−ვი−ფი−ცებ,
ჩემს დე−დი−კოს ახ−ლა−ო.
ჯერ არცერთ მომხამრებელს არა აქვს შეფასება გაკეთებული. თქვენ როგორ გფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისათვის შეიძლება იყოს ეს ლექსი საინტერესო? საორიენტაციო ასაკის მისანიჭებლად, გთხოვთ შეხვიდეთ სისტემაში ან გაიაროთ რეგისტრაცია და გვითხრათ, თქვენი აზრით რა ასაკის ბავშვისათვის არის ეს ლექსი საინტერესო. თქვენი აზრი ჩვენთვის მნიშვნელოვანია!
ავტორის შესახებ
დაეხმარე სახელის შერჩევაში
თუმცა, არ იყოთ ძალიან რბილიც! შეეცადეთ იპოვოთ სწორი ბალანსი სიმკაცრესა და სირბილეს შორის. არ დახუჭოთ თვალი თქვენი ბავშვის გაღიზიანებაზე. ეცადეთ მას გააკეთებინოთ სხვა რამ ყურადღების გადასატანად. მთავარია ამგვარი ქცევის მიზეზის გაგება და სწორად მიდგომა.
სოფი მაჭავარიანი - გაზაფხული (ლექსი პატარებს)
გაზაფხულდა,ყვავილებმა გაიშალეს თმები, ტანთ ლამაზი ჩაუცვიათ ჭრელი სამოსელი. გაიღვიძეს ცხოველებმაც დახტის ცელქი შველი პეპელას ვერ დაეწევი, რომ მოჰკიდო...
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ოჯახის წევრებზე და გულუბრყვილო პატარები
 |
არითმეტიკაშოთა ამირანაშვილი |
 |
ქრის, ქრის, ქრისგივი ჭიჭინაძე |
 |
გაუგებარი ლექსინოდარ დუმბაძე |
|
უცნაური კითხვაგივი ჭიჭინაძე |
 |
ნუღარ დამიბერდებიმაყვალა მრევლიშვილი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ოჯახის წევრებზე და გულუბრყვილო პატარები
 |
თუმც, არ გაჩნდა ძამიკომანანა კაკაჩია |
 |
ზოოპარკშინინო სტურუა |
 |
უქნარა ანდრონანა სამხარაძე |
 |
კარგად უნდა ვისწავლოსოფო გასიტაშვილი |
|
ჩემი უფროსი დაიკოსოფო გასიტაშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ოჯახის წევრებზე და გულუბრყვილო პატარები
 |
დამნაშავე ბურთიმანანა ტონია |
|
ყველაზე ლამაზომაყვალა მრევლიშვილი |
 |
პატარა ბიჭი ვიყავიაკაკი წერეთელი |
 |
დედა და პოეტილილი ნუცუბიძე |
|
მანანას წერილინოდარ დუმბაძე |
