რო−ცა სახლ−ში მარ−ტო ვარ,
მიყ−ვარს, ცეკვა-თამაში.
ვლა−მაზ−დე−ბი სარ−კის წინ,
ჩემ დე−დი−კოს კა−ბა−ში,
ი−სე−თი ლა−მა−ზი ვარ,
ვით ფე−რი−ა ზღა−პარ−ში.
გა−მე−თხუპ−ნა თი−თე−ბი,
თვალ-წარბების ხატ−ვა−ში;
მო−ვი−ხა−ტე ტუ−ჩე−ბიც,
მო−ვარ−დის−ფე−რო სა−ცხით,
თმე−ბი გა−და−ვი−ვარ−ცხნე,
ოქ−როს−ფე−რი სა−ვარ−ცხლით.
სახლ−ში რომ დაბ−რუნ−დე−ბა,
მსურს, ვუჩ−ვე−ნო მა−მი−კოს,
დე−დას ფეხ−საც−მე−ლე−ბით,
რო−გორ ვცეკ−ვავ „ფლა−მინ−გოს“