ცი−სარ−ტყე−ლის ფე−რე−ბი−ა:
ვარ−დის−ფე−რი, ყვი−თე−ლი
იმ ერთ ფერს კი ვე−ღა−რა ვცნობ
ლურ−ჯი−ა თუ წი−თე−ლი?

დე−დი−კოს რომ შე−ვე−კი−თხო
გაბ−რაზ−დე−ბა ნამდ−ვი−ლად
სპი−ლო ციყვს რომ მი−ვამგ−ვა−ნე
მახ−სოვს რო−გორ მა−ტი−რა.

ცი−სარ−ტყე−ლა−საც რად უნ−და
ეს ამ−დე−ნი ფე−რე−ბი.
ო−რი ფე−რი ძლივს ვის−წავ−ლე
ი−სიც კოცნა-ფე−რე−ბით.

ახს−ლა ი−სევ და−ი−წყე−ბა
-გი−მე−ო−რებ თა−ვი−დან!
ყუ−რა−დღე−ბით მო−მის−მი−ნე
ნუ−თუ სწავ−ლა არ გინ−და?!

რო−გორ ა−რა სწავ−ლა მინ−და,
წე−რაც მინ−და ვის−წავ−ლო,
მაგ−რამ ჯერ ხომ პატა−რა ვარ
ა−ღარ მინ−და ვიჩ−ქა−რო.