უშგულელი თოვლის ბაბუ

ჭრელ ხურ−ჯინ−ში უ−ამ−რა−ვი
სა−ჩუქ−რე−ბი ჩა−უ−წყვი−ა,
უშ−გუ−ლე−ლი თოვ−ლის ბა−ბუ
რა კე−თი−ლი, რა უხ−ვი−ა.

თეთრ ცხენს ი−სე მო−ა−გელ−ვებს,
ა−მი−რა−ნი გე−გო−ნე−ბა,
მო−იჩ−ქა−რის თბი−ლი−სის−კენ,
ი−ცის, ყვე−ლა ე−ლო−დე−ბა.

თბი−ლის−ში კი, სვა−ნურ კოშკ−ში
ჩა−აბრ−ძა−ნეს სა−კარ−ცხულ−ში, _
გვერ−დით უდ−გას ანდ−რო ბი−ჭი,
თეთ−რი ჩოხა-ახალუხით.

ხურ−ჯი−ნი−დან სა−ჩუქ−რე−ბი
ა−მო−აქვს და ბა−ბუს აწვ−დის,
პა−ტა−რე−ბი ჟრი−ა−მუ−ლით
მო−ე−ლი−ან თავ-თავის წილს.

უშ−გუ−ლელ−მა თოვ−ლის ბა−ბუმ
ბავშ−ვებს ნატვ−რა ა−უხ−დი−ნა,
სა−ჩუქ−რე−ბით ა−ავ−სო და,
მათ−თან ერ−თად მო−ულ−ხი−ნა.

ყვე−ლა და−მი−ლოც−ნი−ხარ−თო,
ვა−ლი გა−დევთ დიდ−ზე დი−დი,
სა−ქართ−ვე−ლო გიყ−ვარ−დე−თო,
მის ერ−თო−ბას გა−უფრ−თხილ−დით.