დი−ლამ ა−სე ი−ზე−ი−მა ზამთ−რის მოსვ−ლა:
ველ-მინდვრები მი−მო−ფან−ტა ფან−ტე−ლე−ბით,
ხე−ებს ი−სევ და−უხ−რი−ათ თა−ვი მორ−ცხვად,
სა−ხუ−რა−ვებს დაჰ−კიდ−ვი−ათ „კანფეტები.“

ქარ−მა ი−სევ ა−თა−მა−შა თეთ−რი ფიფ−ქი
მორ−ცხვი ფიფ−ქი ნა−ზად სხვა ფიფქს მი−უს−კუ−პა,
ლო−ლუ−ებ−მა შე−მოს−ძა−ხეს - მიყ−ვარ−ხარ−თო.
ნო−ემ−ბერ−მა კა−რი ბრა−ზით მი−უ−ხუ−რა.

დე−კემ−ბე−რი: ქათ−ქა−თა და მხი−ა−რუ−ლი
ბავშ−ვებს არ−თობს ფიფ−ქებს ფიფ−ქი ე−მა−ტე−ბა,
ბარდ−ნის... მთებს კი უ−საშ−ვე−ლოდ ა−თოვს, ა−თოვს.
შე−მოდ−გო−მა კი−დევ ერ−თხელ მი−ი−წუ−რა.