ჩემს პა−ტა−რა ძა−მი−კოს
მოვ−ლა უნ−და ძა−ლი−ან,
რაც ის გაჩნ−და დე−დი−კოს
უკ−ვე ა−ღარ სცა−ლი−ა.
მე ხომ დი−დი გო−გო ვარ,
უნ−და ვი−ყო ჭკვი−ა−ნი,
დე−დი−კოს რომ ვუშ−ვე−ლო,
სულ არ ა−რის გვი−ა−ნი.
ერ−თხელ სა−უზ−მო−ბი−სას
რძეს ვუს−ხამ−დი ბა−ი−ას ,
ჰო−და რომ და−იღ−ვა−რა
გა−ნა ჩე−მი ბრა−ლი−ა.
ბე−ბი−ას კი ე−გო−ნა,
რომ ვარ ი−სევ პა−ტა−რა,
ა−მი−ტო−მაც შევ−ღე−ბე
მა−გი−და და კა−რა−და.
თურ−მე დახ−მა−რე−ბა−საც
ცუ−დი მხა−რე ჰქო−ნი−ა,
ა−სე ძნე−ლი თუ ი−ყო
არ−სად გა−მი−გო−ნი−ა.
მაგ−რამ დი−დი გო−გო ვარ,
ვეხ−მა−რე−ბი დე−დი−კოს,
მა−ლე რომ არ და−ბერ−დეს
და სულ ლა−მა−ზი რომ
ი−ყოს!