საუზმე

თეთ−რი ხელ−საწ−მენ−დი
ა−ვი−ფა−რე გულ−ზე,
ჩან−გა−ლიც მაქვს, კოვ−ზიც,
ახ−ლა ვი−სა−უზ−მებ!
წყნა−რად ვუც−დი საჭ−მელს,
კოვ−ზი მო−ვი−მარჯ−ვე,
სულ გა−მოვც−ლი, თეფშ−ზე
ნამ−ცე−ცი არ დამრ−ჩეს,
გემ−რი−ე−ლი ა−რის,
დე−და რა−საც მაჭ−მევს.
წყნა−რად, წყნა−რად ჭა−მე
ნუ სა−უბ−რობ, თი−კო!
სა−უზ−მის დროს ყვე−ლა
ჩუ−მად უნ−და ვი−ყოთ.
ვი−სა−უზ−მეთ. ახ−ლა
მო−ვი−ბა−ნოთ პი−რი,
პირ−ში გა−მო−სავ−ლე−ბად
წყა−ლი გვინ−და თბი−ლი!
ჩა−ის ტი−ლო ა−ვი−ღე,
სულ დავწ−მინ−დე ჭურ−ჭე−ლი;
კარ−გი გო−გო მი−ტომ ვარ,
დე−დი−კოს რომ ვუ−ჯე−რი.