გელა და ღრუტუნა

გე−ლამ ამ ღორს, მო−ფე−რე−ბით
რომ უ−წო−და ღრუ−ტუ−ნა,
არ და−აკ−ლო საყ−ვე−დუ−რი,
ნერ−ვებ−მა, რომ უმ−ტყუ−ნა.

გე−ლა:
სი−სუფ−თა−ვე, რომ არ გიყ−ვარს,
მე. ეგ უკ−ვე ად−რეც ვთქვი,
ლო−გი−ნი ხომ არ გე−გო−ნა,
ტა−ლახ−ში, რომ ჩა−წე−ქი?

ღრუ−ტუ−ნა:
სხვე−ბიც ა−რის ჩე−მის−თა−ნა
და მე მარ−ტო რას მერ−ჩი,
ვე−რა ხე−დავ, ცო−ტა ი−ქით,
ტყლა−პო−ში წევს კა−მე−ჩი?!

გე−ლა:
ლა−პა−რა−კი სხვა ცხო−ველ−ზე
ნუ გა−და−გაქვს მაც−დუ−რად,
კა−მეჩს ტყლა−პო უყ−ვარს, მაგ−რამ
მდი−ნა−რე−შიც და−ცუ−რავს.

ღრუ−ტუ−ნა:
მო−თხუპ−ნუ−ლი სი−ა−რუ−ლი
მეც არ მომ−წონს ძა−ლი−ან,
მაგ−რამ წყალ−ში ვე−ღარ შე−ვალ,
ცურ−ვა არ მის−წავ−ლი−ა.

გე−ლა:
ში−ნა−უ−რი ცხო−ვე−ლე−ბი
ბა−ლახს ძო−ვენ ფრ−თხი−ლა−და,
შენ, რომ ვე−ლი გა−და−თხა−რე
და−გიჯ−დე−ბა ძვი−რა−და.

ღრუ−ტუ−ნა:
მდე−ლოს რო−დი ვემ−ტე−რე−ბი,
ეგ სიც−რუ−ე ვინ გი−თხრა?
მე ბა−ლა−ხის ძი−რი მიყ−ვარს
და მოვ−ჩიჩქ−ნე დინ−გი−თა.

ვე−ლი კი არ გა−დავ−თხა−რე,
ალაგ-ალაგ გავ−ჩხაპ−ნე...
საყ−ვე−დუ−რებს გირ−ჩევ−ნი−ა
გა−მი−კე−თო საშ−ხა−პე.